Nerka Nefronowa

Wiele zależy od pracy nerek w organizmie: jak dobrze utrzymuje się równowaga wody i elektrolitów w soli oraz w jaki sposób produkty przemiany materii zostaną wyeliminowane. Informacje na temat funkcjonowania narządów moczowych i nazwy głównej jednostki strukturalnej nerek można znaleźć w naszym przeglądzie.

Jak działa nefron

Główną jednostką anatomiczną i fizjologiczną nerki jest nefron. W tych dniach w tych strukturach powstaje do 170 litrów moczu pierwotnego, jego dalsze stężenie z reabsorpcją (odwrotne odsysanie) substancji pożytecznych i wreszcie uwalnianie 1-1,5 litra produktu końcowego metabolizmu - moczu wtórnego.

Ile nefronów jest w ciele? Według naukowców liczba ta wynosi około 2 milionów. Całkowita powierzchnia powierzchni wydalniczej wszystkich elementów strukturalnych prawej i lewej nerki wynosi 8 metrów kwadratowych, czyli trzy razy więcej niż powierzchnia skóry. Jednocześnie nie więcej niż jedna trzecia nefronów działa jednocześnie: tworzy to wysoką rezerwę dla układu moczowego i pozwala organizmowi aktywnie funkcjonować nawet z jedną nerką.

Jaki jest główny element funkcjonalny ludzkiego układu moczowego? Nerka nefronowa obejmuje:

  • ciało nerkowe - filtruje krew i powstaje rozcieńczony lub pierwotny mocz;
  • system kanalików jest częścią odpowiedzialną za reabsorpcję organizmu i wydzielanie substancji odpadowych.

Ciało nerek

Struktura nefronu jest złożona i reprezentowana przez kilka jednostek anatomicznych i fizjologicznych. Zaczyna się od ciałek nerkowych, które również składają się z dwóch formacji:

  • kłębuszki;
  • Kapsułki Bowman-Shumlyansky.

Kłębuszki zawierają kilkadziesiąt naczyń włosowatych, które otrzymują krew z rosnących tętniczek. Naczynia te nie uczestniczą w wymianie gazu (po przejściu przez nie nasycenie krwi tlenem praktycznie się nie zmienia), jednak zgodnie z gradientem ciśnienia ciecz i wszystkie rozpuszczone w niej składniki są filtrowane do kapsułki.

Fizjologiczna szybkość przepływu krwi przez kłębuszki nerkowe (GFR) wynosi 180-200 l / dzień. Innymi słowy, w ciągu 24 godzin cała objętość krwi w ludzkim ciele przechodzi przez kłębuszki nefronów 15-20 razy.

Kapsułka nefronowa, składająca się z zewnętrznych i wewnętrznych arkuszy, wchodzi do płynu przechodzącego przez filtr. Poprzez błony kłębuszków, wody, jonów chloru i sodu, aminokwasów i białek o masie do 30 kDa, mocznik, glukoza swobodnie przenikają. Zatem zasadniczo ciekła część krwi, pozbawiona dużych cząsteczek białka, wchodzi do przestrzeni kapsułki.

Kanaliki nerkowe

Podczas badania mikroskopowego można zauważyć obecność wielu struktur rurkowych składających się z elementów o różnej strukturze histologicznej i pełnionych funkcjach.

W systemie kanalików nerki nefronu emituj:

  • kanalik proksymalny;
  • pętla Henle;
  • dystalny zwichnięty kanalik.

Kanał proksymalny jest najbardziej wysuniętą i przedłużoną częścią nefronów. Jego główną funkcją jest transport przefiltrowanej plazmy do pętli Henle. Ponadto występuje odwrotna absorpcja jonów wody i elektrolitów, a także wydzielanie amoniaku (NH3, NH4) i kwasów organicznych.

Pętla Henle jest odcinkiem części ścieżki łączącej dwa typy kanalików (centralny i marginalny). Jest to reabsorpcja wody i elektrolitów w zamian za mocznik i substancje pochodzące z recyklingu. W tej części osmolarność moczu gwałtownie wzrasta i osiąga 1400 mOsm / kg.

W części dystalnej kontynuowane są procesy transportu, a na wylocie powstaje stężony mocz wtórny.

Zbieranie rur

Rury zbierające znajdują się w pobliżu klubu. Wyróżniają się obecnością aparatu przykłębuszkowego (SOUTH). Z kolei składa się z:

  • gęste plamy;
  • komórki przykłębuszkowe;
  • komórki naczyniowe.

Na południu dochodzi do syntezy reniny - najważniejszego uczestnika układu renina-angiotensyna, który kontroluje ciśnienie krwi. Ponadto, rury zbierające są końcową częścią nefronu: otrzymują dodatkowy mocz z różnych dystalnych kanalików.

Klasyfikacja nefronów

W zależności od cech strukturalnych i funkcjonalnych nefronów, są one podzielone na:

W warstwie korowej nerki występują dwa rodzaje nefronów - superoficjalne i wewnątrzkorowe. Pierwsze są nieliczne (ich liczba jest mniejsza niż 1%), są zlokalizowane powierzchownie i mają niewielką ilość filtracji. Wewnątrzortyczne nefrony stanowią większość (80–83%) głównej jednostki strukturalnej nerek. Znajdują się one w centralnej części warstwy korowej i wykonują prawie całą objętość filtracji, która zachodzi.

Całkowita liczba zestawionych nefronów nie przekracza 20%. Ich kapsułki znajdują się na granicy dwóch warstw nerkowych - korowej i rdzenia, a pętla Henle schodzi do miednicy. Ten rodzaj nefronów jest uważany za klucz do zdolności nerek do koncentracji moczu.

Fizjologiczne cechy nerek

Taka złożona struktura nefronu zapewnia wysoką aktywność funkcjonalną nerek. Dostając się do kłębuszków przez tętniczki doprowadzające, krew przechodzi proces filtracji, w którym białka i duże cząsteczki pozostają w łożysku naczyniowym, a ciecz z jonami i innymi małymi cząstkami rozpuszczonymi w nim wchodzi do kapsuły Bowmana-Shumlyansky'ego.

Następnie filtrowany mocz pierwotny dostaje się do układu kanalików, gdzie następuje reabsorpcja płynu i jonów niezbędnych dla organizmu, a także wydzielanie przetworzonych substancji i produktów metabolicznych. Ostatecznie uformowany mocz wtórny wchodzi do małych miseczek nerkowych przez rurki zbierające. Ten proces oddawania moczu się kończy.

Rola nefronów w rozwoju PN

Udowodniono, że po 40-letnim kamieniu milowym u zdrowej osoby rocznie umiera około 1% wszystkich funkcjonujących nefronów. Biorąc pod uwagę ogromny „zapas” elementów strukturalnych nerki, fakt ten nie wpływa na zdrowie i samopoczucie nawet po 80-90 latach.

Oprócz wieku, przyczyny śmierci kłębuszkowej i układu kanalików obejmują zapalenie tkanki nerkowej, procesy zakaźne-alergiczne, ostre i przewlekłe zatrucie. Jeśli objętość martwych nefronów przekracza 65-67% całości, u pacjenta występuje niewydolność nerek (PN).

PN jest patologią, w której nerki nie są w stanie filtrować i tworzyć moczu. W zależności od głównego czynnika sprawczego istnieją:

  • ostra, ostra niewydolność nerek - nagła, ale często odwracalna;
  • przewlekła, przewlekła niewydolność nerek - powolna postępująca i nieodwracalna.

Zatem nefron jest kompletną jednostką strukturalną nerki. To w nim zachodzi proces oddawania moczu. Zawiera kilka elementów funkcjonalnych, bez których praca układu moczowego byłaby niemożliwa bez jasnej i skoordynowanej pracy. Każdy z nerkowych nefronów nie tylko zapewnia ciągłą filtrację krwi i sprzyja oddawaniu moczu, ale także pozwala na szybkie oczyszczenie organizmu i utrzymanie homeostazy.

Główny element funkcjonalny nerek

Nefron

Z pracy nefronu, który jest strukturalną i funkcjonalną jednostką nerki, zależy, jak dobrze utrzymana jest równowaga, produkty odpadowe są usuwane. W ciągu dnia dwa miliony nefronów nerek, o ile są w ciele, produkują 170 litrów pierwotnego moczu, zagęszczają się do dziennej dawki do półtora litra. Całkowita powierzchnia powierzchni wydalniczej nefronów wynosi prawie 8 m 2, czyli 3 razy więcej niż powierzchnia skóry.

System wydalniczy ma wysoką rezerwę siły. Powstaje dzięki temu, że tylko jedna trzecia nefronów działa jednocześnie, co pozwala przetrwać usunięcie nerki.

Struktura

Obszary nefronu nerkowego są następujące:

  • Zaczynają się w warstwie korowej nerki przez kapsułkę Bowmana, która znajduje się nad tętniczkami naczyń włosowatych kłębuszków.
  • Kapsułka nefronu nerki komunikuje się z bliższym (najbliższym) kanalikiem przesyłanym do rdzenia - jest to odpowiedź na pytanie, która część nerki znajduje się w kapsułkach nefronu.
  • Rurka przechodzi do pętli Henle'a - najpierw do segmentu proksymalnego, a następnie dystalnego.
  • Koniec nefronu jest uważany za miejsce, w którym rozpoczyna się rura zbierająca, do której wchodzi mocz wtórny z różnych nefronów.

Kapsułka

Komórki są podocytami, otaczają kłębuszki naczyń włosowatych jak czapeczka. Edukacja nazywa się ciałkami nerkowymi. W jego porach penetruje płyn, który znajduje się w przestrzeni Bowmana. W tym miejscu zbiera się naciek - produkt filtracji osocza krwi.

Proksymalny kanalik

Gatunek ten składa się z komórek pokrytych na zewnątrz przez błonę podstawną. Wewnętrzna część nabłonka zaopatrzona jest w wyrostki - mikrokosmki, jak szczotka, wyścielające kanaliki wzdłuż całej długości.

Na zewnątrz znajduje się błona podstawna, zebrana w liczne fałdy, które, gdy wypełnione kanaliki się wyprostują. W tym samym czasie kanalik nabiera zaokrąglonego kształtu i nabłonek się spłaszcza. Przy braku płynu średnica kanalika staje się wąska, komórki nabierają pryzmatycznego wyglądu.

Funkcje obejmują reabsorpcję:

  • H2O;
  • Na - 85%;
  • Jony Ca, Mg, K, Cl;
  • sole - fosforany, siarczany, wodorowęglany;
  • związki - białka, kreatynina, witaminy, glukoza.

Z kanalików reabsorbenty wchodzą do naczyń krwionośnych, które zagęszczają kanaliki. W tym miejscu kwas żółciowy jest wchłaniany do jamy kanalikowej, szczawiowy, paramino-hipurowy, kwasy moczowe są wchłaniane, adrenalina, acetylocholina, tiamina, histamina są wchłaniane, leki są transportowane - penicylina, furosemid, atropina itp.

Pętla Henle

Po wejściu do wiązki mózgowej kanalik proksymalny przechodzi do początkowej części pętli Henle'a. Przewód przechodzi do opadającego odcinka pętli, który opada do rdzenia. Następnie wstępująca część wznosi się do substancji korowej, zbliżając się do kapsuły Bowmana.

Wewnętrzna struktura pętli początkowo nie różni się od struktury kanalika proksymalnego. Następnie zwęża się światło pętli, przez które Na jest filtrowany do płynu śródmiąższowego, który staje się hipertoniczny. Jest to ważne dla działania rur zbiorczych: ze względu na wysokie stężenie soli w płynie myjącym woda jest w nich absorbowana. Wstępujący podział rozszerza się, przechodzi do kanalika dystalnego.

Kanal dystalny

To miejsce jest, w skrócie, złożone z niskich komórek nabłonkowych. Kosmki są nieobecne w kanale, składanie błony podstawnej jest dobrze widoczne na zewnątrz. Oto reabsorpcja sodu, reabsorpcja wody, wydzielanie jonów wodorowych i amoniaku do światła kanalika trwa.

Na schemacie wideo struktury nerki i nefronu:

Rodzaje nefronów

Zgodnie z cechami struktury, celem funkcjonalnym, istnieją takie typy nefronów, które działają w nerkach:

  • korowy - super urzędowy, wewnątrzkorowy;
  • juxtamedullary.

Korowy

W warstwie korowej znajdują się dwa rodzaje nefronów. Super urzędnicy stanowią około 1% całkowitej liczby nefronów. Wyróżniają się powierzchownym układem kłębuszków w korze mózgowej, najkrótszą pętlą Henle, niewielką ilością filtracji.

Liczba wewnątrzkorowych - ponad 80% nefronów nerki, znajdujących się w środku warstwy korowej, odgrywa główną rolę w filtracji moczu. Krew w kłębuszku wewnątrzczaszkowego nefronu przechodzi pod ciśnieniem, ponieważ arteriole przywodziciela jest znacznie szersza w wydalnictwie.

Juxtamedullary

Yuxtamedullary - mała część nefronów nerki. Ich liczba nie przekracza 20% liczby nefronów. Kapsułka znajduje się na granicy korowej i rdzeniowej, reszta znajduje się w rdzeniu, pętla Henle opada prawie do miednicy nerkowej.

Ten rodzaj nefronów ma kluczowe znaczenie w zdolności do koncentracji moczu. Cechą charakterystyczną nefronu przeciwstawnego jest fakt, że arteriole wydalnicze tego typu nefronu ma taką samą średnicę jak łożysko, a pętla Henle'a jest najdłuższa ze wszystkich.

Wyrzucające tętniczki tworzą pętle, które poruszają się w rdzeniu równoległym do pętli Henle i wpływają do sieci żylnej.

Funkcje

Funkcje nefronu nerek obejmują:

  • stężenie moczu;
  • regulacja napięcia naczyniowego;
  • kontrola ciśnienia krwi.

Mocz powstaje w kilku etapach:

  • w kłębuszkach osocze krwi jest filtrowane przez tętniczkę, powstaje pierwotny mocz;
  • reabsorpcja użytecznych substancji z filtratu;
  • stężenie moczu.

Nefrony korowe

Główną funkcją jest tworzenie moczu, reabsorpcja korzystnych związków, białek, aminokwasów, glukozy, hormonów, minerałów. Korowe nefrony biorą udział w procesach filtracji, reabsorpcja ze względu na charakterystykę dopływu krwi, a reabsorbowane związki natychmiast wchodzą do krwi przez ściśle zlokalizowaną sieć naczyń włosowatych wychodzących tętniczek.

Juxtamedullary nefrons

Głównym zadaniem nefronu przeciwstawnego jest koncentracja moczu, co jest możliwe ze względu na specyfikę ruchu krwi w wychodzącym tętniczku. Arteriole nie przechodzą do sieci naczyń włosowatych, ale przechodzą do żył, które wpływają do żył.

Dysfunkcja Nefronu i jak odzyskać

Przerwanie działania nefronu prowadzi do zmian, które wpływają na wszystkie układy ciała.

Zaburzenia spowodowane dysfunkcją nefronu obejmują:

  • kwasowość;
  • równowaga woda-sól;
  • metabolizm.

Choroby powodowane przez upośledzone funkcje transportowe nefronów nazywane są tubulopatiami, wśród których są:

  • tubulopatie pierwotne - zaburzenia wrodzone;
  • wtórne - nabyte naruszenia funkcji transportowej.

Przyczyną wtórnej tubulopatii są uszkodzenia nefronu spowodowane działaniem toksyn, w tym leków, nowotworów złośliwych, metali ciężkich, szpiczaka.

W miejscu lokalizacji tubulopatii:

  • proksymalny - uszkodzenie kanalików proksymalnych;
  • dystalny - uszkodzenie funkcji dystalnych kanalików krętych.

Tubulopatia proksymalna

Uszkodzenie bliższych obszarów nefronu prowadzi do powstania:

  • fosfaturia;
  • hiperaminoaciduria;
  • kwasica nerkowa;
  • glikozuria.

Upośledzona reabsorpcja fosforanów prowadzi do powstania struktury kości podobnej do krzywicy, stanu opornego na leczenie witaminą D. Patologia wiąże się z brakiem białka przenoszącego fosforany, brakiem receptorów wiążących kalcytriol.

Glukozuria nerek wiąże się ze zmniejszeniem zdolności do wchłaniania glukozy. Hiperaminoaciduria jest zjawiskiem, w którym zaburzona jest funkcja transportowa aminokwasów w kanalikach. W zależności od rodzaju aminokwasu patologia prowadzi do różnych chorób ogólnoustrojowych.

Zatem, jeśli reabsorpcja cystyny ​​jest zaburzona, rozwija się cystynuria, autosomalne zaburzenie recesywne. Choroba objawia się opóźnieniem rozwoju, kolką nerkową. Cystynuria może powodować powstawanie kamieni cystynowych w moczu, które łatwo rozpuszczają się w środowisku zasadowym.

Tubulopatia dystalna

Dystalne patologie objawiają się cukrzycową wodą nerkową, pseudohipoaldosteronizmem, kwasicą kanalikową. Cukrzyca nerek - uszkodzenie dziedziczne. Wrodzone zaburzenie jest spowodowane brakiem odpowiedzi komórek dystalnych kanalików na hormon antydiuretyczny. Brak reakcji prowadzi do upośledzenia zdolności do koncentracji moczu. U pacjenta rozwija się wielomocz, można uwolnić do 30 litrów moczu dziennie.

W przypadku zaburzeń złożonych rozwijają się złożone patologie, z których jedna nazywa się zespołem Tony'ego-Debreux-Fanconiego. W tym samym czasie reabsorpcja fosforanów i wodorowęglanów jest osłabiona, aminokwasy i glukoza nie są wchłaniane. Zespół objawia się opóźnionym rozwojem, osteoporozą, nieprawidłową strukturą kości i kwasicą.

Ogólne informacje

To jedna z funkcjonalnych jednostek nerki (jeden z jej elementów). W organie znajduje się co najmniej 1 milion nefronów i razem tworzą spójnie funkcjonujący system. Dzięki swojej strukturze nefrony umożliwiają filtrację krwi.

Dlaczego - krew, ponieważ wiadomo, że nerki produkują mocz?
Wytwarzają mocz z krwi, gdzie organy, wybierając wszystko, czego potrzebują, wysyłają substancje:

  • albo w tej chwili ciało nie jest całkowicie wymagane;
  • lub ich nadwyżki;
  • może stać się dla niego niebezpieczny, jeśli nadal będą we krwi.

Aby zrównoważyć skład i właściwości krwi, konieczne jest usunięcie z niej niepotrzebnych składników: nadmiaru wody i soli, toksyn, białek o niskiej masie cząsteczkowej.

Struktura nefronu

Odkrycie metody ultradźwiękowej umożliwiło odkrycie: nie tylko serca, ale wszystkich narządów: wątroby, nerek, a nawet mózg ma zdolność redukcji.

Nerki są ściśnięte i rozluźnione w pewnym rytmie - ich wielkość i objętość zmniejszają się lub zwiększają. Gdy to nastąpi, kompresja, rozciąganie tętnic przechodzących przez ciało narządu. Poziom ciśnienia w nich również się zmienia: gdy nerka się rozluźnia, zmniejsza się, a gdy zmniejsza się, zwiększa się, co umożliwia pracę nefronu.

Wraz ze wzrostem ciśnienia w tętnicach, uruchamiany jest układ naturalnych półprzepuszczalnych błon w strukturze nerki - i substancje niepotrzebne dla ciała, po ich przeciśnięciu, są usuwane z krwiobiegu. Wchodzą do formacji, które są początkowymi częściami układu moczowego.

W niektórych segmentach występują obszary, w których ma miejsce odwrotne zasysanie (powrót) wody i części soli do krwiobiegu.

W nefronie wyróżnia się:

  • pierwotna strefa filtracji (ciało nerkowe, składające się z kłębuszka, znajdujące się w kapsule Shumlyansky-Bowmana);
  • strefa reabsorpcji (sieć naczyń włosowatych na poziomie początkowych odcinków pierwotnych dróg moczowych - kanaliki nerkowe).

Kula nerkowa

Jest to nazwa sieci naczyń włosowatych, która jest naprawdę podobna do luźnej plątaniny, w której rozpada się tętniczek przynoszący (inna nazwa: podaż).

Ta struktura zapewnia maksymalną powierzchnię styku ścian kapilarnych z intymną (bardzo blisko) sąsiadującą z nimi selektywnie przepuszczalną trójwarstwową membraną, która tworzy wewnętrzną ścianę kapsuły bowmana.

Grubość ścian naczyń włosowatych jest utworzona przez tylko jedną warstwę komórek śródbłonka z cienką warstwą cytoplazmatyczną, w której znajdują się fenestry (puste struktury), które transportują substancje w jednym kierunku - od światła kapilary do wnęki kapsułki ciałka nerkowego.

W zależności od lokalizacji w odniesieniu do kłębuszków włośniczkowych (kłębuszków) są to:

  • wewnątrzkomórkowy (wewnątrzkomórkowy);
  • pozagłębnikowe (pozagłębnikowe).

Przechodząc przez pętle kapilarne i uwalniając je od żużla i nadmiaru, krew jest zbierana w tętnicy wyładowczej. To z kolei tworzy kolejną sieć naczyń włosowatych, splatających kanaliki nerkowe w ich krętych obszarach, z których krew jest zbierana do żyły, a tym samym wraca do krwiobiegu nerki.

Kapsuła Bowman-Shumlyansky

Struktura tej struktury pozwala porównać z powszechnie znanym w życiu codziennym tematem - sferyczną strzykawką. Jeśli naciśniesz na jego dnie, tworzy on miskę z wewnętrzną wklęsłą powierzchnią półkulistą, która jest jednocześnie niezależnym kształtem geometrycznym i służy jako kontynuacja zewnętrznej półkuli.

Pomiędzy dwiema ścianami uformowanej formy pozostaje szczelinowo-przestrzenna wnęka, ciągnąca się do nosa strzykawki. Innym przykładem porównania jest kolba termosu z wąską wnęką między dwiema ścianami.

Kapsuła Bowmana-Shumlyansky'ego ma również szczelinę wewnętrzną w kształcie szczeliny między dwiema ścianami:

  • zewnętrzny, określany jako płytka ciemieniowa i
  • wewnętrzny (lub talerz wewnętrzny).

Przede wszystkim podocyt przypomina kikut z kilkoma grubymi głównymi korzeniami, z których korzenie równomiernie przesuwają się na obie strony, są cieńsze, a cały system korzeniowy, rozłożony na powierzchni, zarówno rozciąga się daleko od środka, jak i wypełnia prawie całą przestrzeń wewnątrz koła utworzonego przez niego. Główne typy:

  1. Podocyty są gigantycznymi komórkami z ciałami zlokalizowanymi w jamie kapsułki i jednocześnie podniesionymi powyżej poziomu ściany naczyń włosowatych dzięki poleganiu na ich procesach w kształcie korzenia cytotrabekuli.
  2. Cytotrabecula jest poziomem pierwotnego rozgałęzienia „nogi” procesu (w przykładzie z kikutem, głównymi korzeniami).
    Ale jest też wtórne rozgałęzienie - poziom cytopodii.
  3. Cytopodia (lub szypułki) są procesami wtórnymi z rytmicznie utrzymywaną odległością wyładowania od cytotrabekuli („głównego korzenia”). Z powodu jednorodności tych odległości, uzyskuje się równomierny rozkład cytopodii w obszarach powierzchni kapilarnej po obu stronach cytotrabekuli.

Wyrostki-cytopodia jednej cytotrabekuli, wchodzące w odstępy między podobnymi formacjami sąsiedniej komórki, tworzą kształt, relief i wzór bardzo przypominający zamek błyskawiczny, pomiędzy poszczególnymi „zębami”, których są tylko wąskie równoległe szczeliny o liniowej postaci zwane szczelinami filtracji (przepony szczelinowe).

Ze względu na tę strukturę podocytów, cała zewnętrzna powierzchnia kapilar, zwrócona w stronę wnęki kapsułki, jest całkowicie pokryta przeplotami cytopodii, których zamki błyskawiczne nie pozwalają na pchanie ścianki kapilary wewnątrz wnęki kapsułki, przeciwdziałając sile ciśnienia krwi wewnątrz kapilary.

Kanaliki nerkowe

Zaczynając od bulwiastego pogrubienia (kapsułka Shumlyansky'ego-Bowmana w strukturze nefronu), główny układ moczowy ma ponadto charakter kanalików o średnicy różnej długości, ponadto w pewnych obszarach nabierają charakterystycznie zwiniętego kształtu.

Ich długość jest taka, że ​​niektóre z ich segmentów znajdują się w korze mózgowej, inne - w miąższu rdzenia nerkowego.
Na drodze płynu z krwi do moczu pierwotnego i wtórnego przechodzi on przez kanaliki nerkowe, składający się z:

  • proksymalny zwężony kanalik;
  • Pętle Henle, mające zstępujące i wznoszące się kolano;
  • dystalny zwichnięty kanalik.

Ten sam cel jest obsługiwany przez obecność interdigitations - palcowe wgłębienia membran sąsiednich komórek do siebie. Aktywna resorpcja substancji do światła kanalika jest procesem bardzo energochłonnym, więc cytoplazma komórek cewkowych zawiera wiele mitochondriów.

Wytworzono w naczyniach włosowatych, splatając powierzchnię proksymalnego zwężonego kanalika
reabsorpcja:

  • jony sodu, potasu, chloru, magnezu, wapnia, wodoru, jonów węglanowych;
  • glukoza;
  • aminokwasy;
  • niektóre białka;
  • moczniki;
  • woda.

Zatem z pierwotnego filtratu - pierwotnego moczu utworzonego w kapsule Bowmana, powstaje związek pośredni, który podąża za pętlą Henle (z charakterystycznym wygięciem kształtu szpilki do włosów w rdzeniu nerkowym), w którym oddziela się kolano skierowane w dół o małej średnicy i wznoszące się kolano o dużej średnicy.

Średnica kanalików nerkowych w tych obszarach zależy od wysokości nabłonka, wykonując różne funkcje w różnych częściach pętli: w cienkim przekroju jest płaska, zapewniając skuteczność pasywnego transportu wody, w grubym - wyższym kubicznym, zapewniając aktywność reabsorpcyjną w hemokapilarach elektrolitów (głównie sodu) i pasywnie po wodzie.

W dystalnym kanaliku krętym tworzy się mocz końcowej (wtórnej) kompozycji, która powstaje podczas opcjonalnej reabsorpcji (ponownego zasysania) wody i elektrolitów z krwi naczyń włosowatych, które przeplatają ten obszar kanalików nerkowych, uzupełniając jego historię, przepływając do kanalików zbiorczych.

Rodzaje nefronów

Ponieważ ciałka nerkowe większości nefronów znajdują się w warstwie korowej miąższu nerki (w korze zewnętrznej), a ich pętle Henle'a o małej długości przechodzą przez zewnętrzną mózgową substancję nerkową, wraz z większością naczyń krwionośnych nerki, nazywane są korowymi lub wewnątrzkorowymi.

Ich drugi udział (około 15%), z pętlą Henle'a o większej długości, która jest głęboko zanurzona w rdzeniu (aż do osiągnięcia szczytów piramid nerkowych), znajduje się w korze mózgowo-rdzeniowej, strefie granicznej między mózgiem a warstwą korową, co umożliwia nazwanie ich jr.

Mniej niż 1% nefronów, które znajdują się płytko w podtorebkowej warstwie nerki, nazywa się podtorebkowe lub superformalne.

Ultrafiltracja moczu

Zdolność „nóg” podocytów do kurczenia się z jednoczesnym zagęszczaniem umożliwia dalsze zawężenie szczelin filtracyjnych, co sprawia, że ​​proces oczyszczania krwi przepływający przez kapilarę w kłębuszkach jest jeszcze bardziej selektywny pod względem średnicy filtrowanych cząsteczek.

Zatem obecność „nóg” w podocytach zwiększa obszar ich kontaktu ze ścianą naczyń włosowatych, podczas gdy stopień ich redukcji kontroluje szerokość luk filtracyjnych.

Oprócz roli czysto mechanicznej przeszkody, szczelinowe membrany zawierają białka na swoich powierzchniach, które mają ujemny ładunek elektryczny, co ogranicza transmisję ujemnie naładowanych cząsteczek białka i innych związków chemicznych.

Struktura nefronów (niezależnie od ich lokalizacji w miąższu nerki), zaprojektowana do pełnienia funkcji utrzymywania stabilności wewnętrznego środowiska ciała, pozwala im wykonywać swoje zadanie, niezależnie od pory dnia, zmiany pór roku i innych warunków zewnętrznych, przez całe życie człowieka.

Kilka interesujących faktów dotyczących funkcji nerek.

W ciągu dnia jedna czwarta całkowitej objętości krwi krążącej przechodzi przez nerki i wynosi 1500 litrów.
Każdego dnia w nerkach powstaje 180 litrów moczu pierwotnego.
Nerki zawierają co najmniej 2 miliony jednostek funkcjonalnych - nefronów.
Całkowita powierzchnia filtracyjna rur nefronowych wynosi 1,5 metra kwadratowego.

Anatomia nerek

Nerki to sparowane organy zlokalizowane w okolicy lędźwiowej za jamą brzuszną. Waga jednej nerki wynosi około 150 gramów. Ma kształt, który wygląda jak fasola. Na zewnątrz nerka jest pokryta gęstą kapsułą, pod którą znajduje się funkcjonalna warstwa tkanki nerkowej.

Warunkowo nerkę można podzielić na 2 części funkcjonalne:
1. Bezpośrednio tkanka nerkowa - wykonująca główną funkcję - filtrowanie krwi w celu wytworzenia moczu.

2. Układ kubka i miednicy - część nerki, która gromadzi i usuwa powstały mocz.
Bezpośrednio w tkance nerkowej wydzielają korę i rdzeń. Substancja korowa znajduje się bliżej powierzchni nerki, mózg - bliżej układu galwanicznego miednicy. W substancji korowej przeważają te części nefronu, które tworzą pierwotny mocz, a główna część układu krążenia nerek znajduje się w substancji korowej. W rdzeniu przeważają kanaliki nefronu i rurki zbierające, które przynoszą ostatni mocz.

Układ miseczka-miednica - może być reprezentowany jako pojemnik o nieregularnym kształcie, pokryty błoną śluzową, w którym następuje ciągłe gromadzenie się nowo utworzonego moczu, zanim zostanie on wysłany moczowodów do pęcherza.

Jak wygląda tkanka nerkowa pod mikroskopem?

W tym artykule interesuje nas przede wszystkim funkcja filtrowania nerek. W związku z tym główna jednostka funkcjonalna nerek, nefron, zostanie poddana szczegółowemu opisowi.

Warunkowo nefron można podzielić na 3 części:
1. Układ krążenia (kłębuszki z łożyskiem i tętniczką)
2. Kapsuła Bowmana (w której powstaje pierwotny mocz)
3. System rurowy (kanalik splątany, rurka zbiorcza)

Układ krążenia nerki pochodzi z zstępującego łuku aorty, z którego dwie tętnice nerkowe rozciągają się pod kątem 90 stopni. Po dotarciu do tkanki nerkowej tętnice te rozgałęziają się, stają się liczniejsze, ich średnica maleje. Na poziomie tętniczek (naczyń o małej średnicy) dochodzi do powstawania kłębuszków nerkowych. Ta formacja naczyniowa w rzeczywistości przypomina dziwacznie splecione kłębuszki naczyń włosowatych, do których płynie przynoszący arteriole i z którego wypływają arteriole. Ściany naczyń włosowatych kłębuszków naczyniowych są pokryte warstwą jednokomórkową i mają pustą formację, przez którą przechodzą pewne duże substancje organiczne (aminokwasy, niektóre makrocząsteczki białkowe).

Kapsułka Bowmana jest podobną do miseczki strukturą, która otacza kłębuszki nerkowe. Jest ona reprezentowana przez podwójną kapsułkę kłębuszkową, ciekła część krwi przenika do światła tej kapsułki wraz z niektórymi rozpuszczonymi w niej substancjami - powstaje pierwotny mocz. Kapsułka kłębuszka jest utworzona przez nabłonek - jednowarstwową tkankę komórkową. W przypadku elementów komórkowych krwi (czerwonych krwinek, białych krwinek) kapsułka Bowmana jest zwykle nieprzenikalna.

System kanalików jest reprezentowany przez zwinięte rurki, które pochodzą z kapsuły Bowmana i kończą się w otworze wylotowym przewodu zbiorczego, który prowadzi mocz końcowy do układu miseczka-miednica. Te kanaliki są pokryte jednokomórkowym, bardziej gęstym nabłonkiem.

Jakie procesy zachodzą w nefronie?

Przede wszystkim w nefronie powstaje mocz. Przyjrzyjmy się bliżej mechanizmowi filtracji krwi, w wyniku którego substancje toksyczne i produkty przemiany materii są eliminowane z organizmu. W tym celu konieczne jest podanie ogólnych pojęć dotyczących pewnych zjawisk fizycznych zachodzących w funkcjonalnej części nerek.
Procesy zachodzące na poziomie nefronu charakteryzują się trzema zjawiskami: ultrafiltracją, wydzielaniem i reabsorpcją.

Więcej o każdym z tych zjawisk:

Ultrafiltracja - proces przechodzenia osocza krwi ze światła naczyń włosowatych kłębuszków do światła torebki Bowmana. To zjawisko fizyczne występuje biernie - to znaczy bez wydatkowania energii. Przyczyną procesu ultrafiltracji w nefronie może być różnica ciśnień w świetle naczyń włosowatych kłębuszka naczyniowego i w jamie torebki Bowmana.

Wydzielanie - jest procesem aktywnego przenoszenia pewnych substancji z krwi przemywającej kanaliki do światła kanalików. Jest ona przeprowadzana przez komórki, które tworzą wewnętrzną warstwę kanalików nerkowych.

Reabsorpcja to proces aktywnego wychwytu zwrotnego niektórych substancji, które nasz organizm uważa za przydatne dla siebie. Jest ona przeprowadzana przez komórki, które tworzą wewnętrzną warstwę kanalików nerkowych.

Aktywny transport jest procesem zachodzącym na poziomie komórkowym i reprezentuje transfer substancji między płynami biologicznymi przeciw gradientowi stężenia przy użyciu energii.

Transport bierny - transfer substancji i minerałów z jednego płynu biologicznego do drugiego pod wpływem gradientu stężenia bez energii.

Krew dociera do kłębuszków naczyniowych przez tętniczkę. Przepływ krwi w kłębuszkach gwałtownie spowalnia z powodu gwałtownego wzrostu pojemności łożyska naczyniowego i różnicy średnicy przekroju poprzecznego przenoszących i przenoszących tętniczek. Spowolnienie przepływu krwi jest konieczne dla dokładniejszej ultrafiltracji krwi. Jama kłębuszkowa i wnęka kapsułki Bowmana są podzielone przez tak zwaną barierę hematonephrotyczną, która składa się ze ściany kapilarnej i ściany kapsułki Bowmana. Osocze krwi z pewnym zestawem rozpuszczonych minerałów i substancji organicznych przechodzi przez tę barierę. Normalnie, komórkowe elementy krwi nie są w stanie przekroczyć bariery hematonephrotycznej i kończą się w świetle kapsułki Bowmana. Ważną okolicznością jest fakt, że cząsteczki o masie powyżej 65 kDa nie mogą przeniknąć przez barierę gamotonefrotyczną.

Dlaczego ciekła część krwi wpada do światła kapsułki Bowmana?
Odpowiedź jest prosta - średnica przynoszących tętniczek jest 20-30% większa niż średnica wyjściowa. Z tego powodu powstaje zwiększone ciśnienie w kłębuszku, co przyczynia się do częściowego przenikania płynu do światła torebki Bowmana, gdzie ciśnienie jest niższe. Selektywne przenikanie osocza krwi z pewnym zestawem rozpuszczonych w nim substancji organicznych i mineralnych zależy od właściwości bariery gamotonefrotycznej.

W wyniku procesu ultrafiltracji do światła torebki Bowmana osocze krwi wraz z rozpuszczonymi w niej substancjami nazywane jest moczem pierwotnym. Przypomnijmy - 180 litrów pierwotnego moczu powstaje dziennie w nerkach, a objętość naszego codziennego oddawania moczu waha się od 0,5 do 2,0 litrów.
Dlaczego taka różnica?
Faktem jest, że częściowo pierwotny mocz, przechodzący przez pętlę kanalików nerkowych, jest ponownie wchłaniany (wraca do krwiobiegu).

Wraz z przejściem systemu kanalików następuje odwrotna absorpcja z pierwotnego moczu tych substancji, które nasz organizm uznaje za przydatne. Ponadto przez ścianę kanalików przeprowadza się zarówno aktywny, jak i pasywny transport substancji. W wyniku reabsorpcji zwracane są niektóre substancje organiczne (aminokwasy, białka, tłuszcze, witaminy), a także specjalne struktury komórek kanalików przenoszących elektrolity - sód, potas, magnez, wapń. Biernie, to znaczy bez wydatkowania energii, woda wraca głównie do ciała - substancje organiczne i mineralne zwracane z pierwotnego moczu cofają się za nim.

Po drodze do światła kanalików dochodzi do aktywnej eliminacji niektórych substancji toksycznych, które są produktami ubocznymi procesów metabolicznych: kreatyniny, kwasu moczowego, jonów wodorowych, potasu; oraz substancje toksyczne pochodzące z zewnątrz: przemysłowe substancje toksyczne, leki.

W wyniku aktywnej pracy nefronu na poziomie kanalików zbiorczych, mocz wypływa ze skoncentrowanymi substancjami wydalanymi z organizmu. Ważny jest fakt reabsorpcji niezbędnej dla organizmu substancji, które wniknęły w skład pierwotnego moczu w kanalikach nefronu. Na przykład, w przypadku cukrzycy w moczu pierwotnym, zawartość glukozy może wielokrotnie przerwać normę, dlatego kanaliki nefronowe nie są w stanie ponownie wchłonąć całej glukozy z moczu pierwotnego i dlatego są usuwane z organizmu jako część moczu końcowego. Po drodze, wysokie stężenie glukozy w moczu końcowym ciągnie wodę. Ta okoliczność jest przyczyną ważnego kompleksu objawów cukrzycy: zwiększenie objętości dziennego oddawania moczu (wielomocz), zwiększenie dziennego spożycia wody (polidypsja).

Jak reguluje się nerki?

Zasadniczo regulacja nefronów zachodzi pod wpływem hormonów. Najbardziej aktywnymi hormonami w tym procesie są: wazopresyna (hormon antydiuretyczny), renina-aldosteron.

Przeczytaj więcej o mechanizmie ich oddziaływania:
Hormon antydiuretyczny - ten hormon jest cząsteczką białka. Jest syntetyzowany i wydalany we krwi układu podwzgórzowo-przysadkowego. Ta część mózgu reaguje na skład soli we krwi - w przypadku wzrostu stężenia sodu dochodzi do aktywnego wydzielania hormonu. Wraz z krwią hormon ten dociera do tkanki nerek. Po dotarciu do kanalików nerkowych hormon jest przyłączany do określonych obszarów na powierzchni komórek kanalików nerkowych typu „klucz do zamka”. W rezultacie woda jest ponownie wchłaniana pod wpływem tego hormonu.

Układ renina-angiotensyna - zapewnia regulację napięcia naczyniowego, zwiększenie ciśnienia krwi i przepływu krwi do nerek. Renina jest wytwarzana przez tkankę nerkową w odpowiedzi na zmniejszenie dopływu krwi do tkanki nerkowej. Jednocześnie ze wzrostem ciśnienia krwi hormony te prowadzą do zwiększenia wchłaniania zwrotnego sodu, co przyczynia się do zatrzymywania płynów w organizmie.

Praca nerek jest dość skomplikowana i zależy od wielu czynników. Nerki są wbudowane w układ narządów, które zapewniają stałość wewnętrznego środowiska ciała. Dzięki nerkom nasz organizm pozbywa się toksycznych substancji, utrzymuje normalną kwasowość krwi, zapewnia równowagę elektrolitową, reguluje poziom hemoglobiny we krwi, utrzymuje normalny poziom ciśnienia krwi.

Nefron jest nie tylko główną strukturą, ale także funkcjonalną jednostką nerki. To tutaj mają miejsce najważniejsze etapy tworzenia moczu. Dlatego informacja o tym, jak wygląda struktura nefronu i jakie funkcje wykonuje, będzie bardzo interesująca. Ponadto funkcjonowanie nefronów może wyjaśnić niuanse układu nerkowego

Struktura nefronu: ciałko nerkowe

Co ciekawe, w dojrzałej nerce zdrowej osoby jest od 1 do 1,3 miliarda nefronów. Nefron jest funkcjonalną i strukturalną jednostką nerki, która składa się z ciała nerkowego i tak zwanej pętli Henle'a.

Samo ciało nerkowe składa się z kłębuszka malpighia i kapsułki Bowmana-Shumlyansky'ego. Na początek warto zauważyć, że kłębuszki są właściwie zbiorem małych naczyń włosowatych. Krew wchodzi tutaj przez tętnicę łzową - osocze jest tu filtrowane. Pozostała część krwi jest usuwana przez tętniczkę odprowadzającą.

Kapsuła Bowmana - Shumlyansky'ego składa się z dwóch arkuszy - wewnętrznego i zewnętrznego. A jeśli zewnętrzna warstwa jest zwykłą tkaniną płaskiego nabłonka, wówczas struktura wewnętrznego arkusza zasługuje na więcej uwagi. Wnętrze kapsuły pokryte jest podocytami - są to komórki, które działają jak dodatkowy filtr. Pomijają glukozę, aminokwasy i inne substancje, ale utrudniają ruch dużych cząsteczek białka. Tak więc w ciele nerkowym powstaje pierwotny mocz, który różni się od osocza krwi tylko nieobecnością dużych cząsteczek.

Nefron: struktura proksymalnego kanalika i pętli Henle'a

Kanał proksymalny to formacja łącząca ciało nerkowe i pętlę Henle'a. Wewnątrz kanalika znajdują się kosmki, które zwiększają całkowitą powierzchnię wewnętrznego światła, zwiększając w ten sposób szybkość wchłaniania zwrotnego.

Kanał proksymalny płynnie przechodzi w opadającą część pętli Henle, która charakteryzuje się małą średnicą. Pętla schodzi do rdzenia, gdzie obraca się wokół własnej osi o 180 stopni i wznosi się w górę - tutaj zaczyna się wznosząca się część pętli Henle, która ma znacznie większe wymiary i odpowiednio średnicę. Wznosząca się pętla podnosi się do poziomu piłki.

Struktura nefronu: kanaliki dystalne

Wstępująca część pętli Henle'a w korze przechodzi do tak zwanego dystalnego krętego kanalika. Kontaktuje się z kłębuszkami i styka się z tętniczkami tętniczymi i wypływowymi. Oto ostateczna absorpcja użytecznych substancji. Dystalny kanalik przechodzi do ostatniego odcinka nefronu, który z kolei wpływa do rurki zbiorczej przenoszącej płyn w miednicy nerkowej.

Klasyfikacja nefronów

W zależności od lokalizacji zwyczajowo wyróżnia się trzy główne typy nefronów:

  • korowe nefrony stanowią około 85% wszystkich jednostek strukturalnych w nerkach. Z reguły znajdują się one w zewnętrznej korze nerki, o czym świadczy ich nazwa. Struktura tego typu nefronu jest nieco inna - pętla Henle'a jest tu mała;
  • Yuxtamedullary nefrons - takie struktury znajdują się pomiędzy mózgiem a korową warstwą, mają długie pętle Henle, które wnikają głęboko w rdzeń, czasami nawet docierając do piramid;
  • nefrony podtorebkowe - struktury, które znajdują się bezpośrednio pod kapsułą.

Widać, że struktura nefronu jest w pełni zgodna z jego funkcjami.

Struktura nefronu - jak główna jednostka strukturalna nerki

Nerki mają złożoną strukturę. Ich jednostką strukturalną jest nefron. Struktura nefronu pozwala mu w pełni wykonywać swoje funkcje - jest filtrowana, proces reabsorpcji, wydalania i wydzielania biologicznie aktywnych składników.

Powstały pierwotny, a następnie wtórny mocz, który jest wydalany przez pęcherz. W ciągu dnia duża ilość osocza jest filtrowana przez narząd wydalniczy. Jego część jest następnie zwracana do ciała, reszta jest usuwana.

Struktura i funkcja nefronów są ze sobą powiązane. Jakiekolwiek uszkodzenie nerek lub ich najmniejszych jednostek może prowadzić do zatrucia i dalszego zaburzenia całego ciała. Konsekwencją nieracjonalnego stosowania niektórych leków, niewłaściwego leczenia lub diagnozy może być niewydolność nerek. Pierwsze objawy są powodem wizyty u specjalisty. Urolodzy i nefrologowie zajmują się tym problemem.

Czym jest nefron

Nefron jest strukturalną i funkcjonalną jednostką nerki. Istnieją aktywne komórki bezpośrednio zaangażowane w produkcję moczu (jedna trzecia całości), reszta jest w rezerwie.

Komórki rezerwowe stają się aktywne w nagłych wypadkach, na przykład z powodu urazów, stanów krytycznych, gdy znaczna część jednostek nerkowych zostaje nagle utracona. Fizjologia wydalania obejmuje częściową śmierć komórki, więc struktury rezerwowe można aktywować jak najszybciej, aby utrzymać funkcje narządu.

Co roku ginie do 1% jednostek strukturalnych - umierają na zawsze i nie są przywracane. Przy odpowiednim stylu życia, braku chorób przewlekłych utrata zaczyna się dopiero po 40 latach. Biorąc pod uwagę, że liczba nefronów w nerkach wynosi około 1 miliona, odsetek ten wydaje się mały. Na starość praca narządu może znacznie się pogorszyć, co zagraża naruszeniu funkcjonalności układu moczowego.

Proces starzenia można spowolnić, zmieniając styl życia i zużywając wystarczającą ilość czystej wody pitnej. Nawet w najlepszym razie tylko 60% aktywnych nefronów w każdej nerce pozostaje z czasem. Liczba ta nie jest krytyczna, ponieważ filtracja plazmowa jest zakłócona tylko z utratą ponad 75% komórek (zarówno aktywnych, jak i znajdujących się w rezerwie).

Niektórzy ludzie żyją, utraciwszy jedną nerkę, a następnie druga wykonuje wszystkie funkcje. Praca układu moczowego jest znacznie upośledzona, dlatego konieczne jest przeprowadzenie profilaktyki i leczenia chorób na czas. W takim przypadku konieczne są regularne wizyty u lekarza w celu ustalenia terapii podtrzymującej.

Anatomia nefronu

Anatomia i struktura nefronu jest dość złożona - każdy element odgrywa pewną rolę. W przypadku nieprawidłowego działania nawet najmniejszego elementu nerki przestają normalnie funkcjonować.

  • kapsułka;
  • struktura kłębuszkowa;
  • struktura rurowa;
  • pętle henle;
  • kanaliki zbiorcze.

Nefron w nerkach składa się z segmentów komunikowanych ze sobą. Kapsuła Shumlyansky-Bowmana, plątanina małych naczyń - to składniki ciała nerkowego, w których zachodzi proces filtracji. Dalej są kanaliki, w których substancje są ponownie wchłaniane i wytwarzane.

Od łydki nerki zaczyna się obszar bliższy; dalej pętle, pozostawiając dystalne. Nefrony w postaci rozszerzonej pojedynczo mają długość około 40 mm, a jeśli są złożone, ok. 100000 m.

Kapsułki Nefronu znajdują się w substancji korowej, są zawarte w rdzeniu, a następnie ponownie w korze mózgowej, a na koniec - w strukturach zbiorczych, które wchodzą do miedniczki nerkowej, gdzie zaczynają się moczowody. Na nich usuwa się mocz wtórny.

Kapsułka

Nefron zaczyna się od ciała malpighian. Składa się z kapsułki i cewki kapilar. Komórki wokół małych naczyń włosowatych są ułożone w kształcie czapki - jest to ciało nerkowe, które przechodzi przez opóźnione osocze. Podocyty pokrywają ścianę kapsułki od wewnątrz, która wraz z zewnętrzną tworzy szczelinową wnękę o średnicy 100 nm.

Fenestrowane (fenestrowane) naczynia włosowate (składniki kłębuszków) zaopatrywane są w krew z tętnic doprowadzających. Inaczej nazywane są „magiczną siecią”, ponieważ nie odgrywają żadnej roli w wymianie gazu. Krew przepływająca przez tę siatkę nie zmienia składu gazu. Osocze i substancje rozpuszczone pod wpływem ciśnienia krwi do kapsułki.

Kapsułka nefronowa gromadzi nacieki zawierające szkodliwe produkty oczyszczania krwi osocza - tak powstaje pierwotny mocz. Szczelina podobna do szczeliny między warstwami nabłonka służy jako filtr ciśnieniowy.

Ze względu na powstające i wychodzące tętniczki kłębuszkowe zmienia się ciśnienie. Membrana piwnicy pełni rolę dodatkowego filtra - zatrzymuje niektóre elementy krwi. Średnica cząsteczek białka jest większa niż pory membrany, więc nie przechodzą.

Niefiltrowana krew dostaje się do tętniczek odprowadzających, przechodząc do sieci naczyń włosowatych, otaczając kanaliki. Następnie substancje wchłaniane przez te kanaliki wchodzą do krwi.

Kapsułka nefronu ludzkiej nerki komunikuje się z kanalikiem. Następna sekcja nazywana jest proksymalną, mocz pierwotny trwa.

Zwinięte kanaliki

Kanaliki proksymalne są proste i zakrzywione. Powierzchnia wewnątrz jest wyłożona cylindrycznym i sześciennym nabłonkiem. Granica szczoteczki z kosmkami jest warstwą absorbującą kanaliki nefronowe. Selektywne wychwytywanie zapewnia duży obszar kanalików proksymalnych, bliskie przemieszczenie naczyń peritubularnych i duża liczba mitochondriów.

Płyn krąży między komórkami. Składniki osocza w postaci substancji biologicznych są filtrowane. W zwiniętych kanalikach nefronu wytwarzane są erytropoetyna i kalcytriol. Szkodliwe wtrącenia, które wpadają do filtratu za pomocą odwróconej osmozy, są wyświetlane z moczem.

Segmenty nefronów filtrują kreatyninę. Ilość tego białka we krwi jest ważnym wskaźnikiem czynności funkcjonalnej nerek.

Loops henle

Pętla Henle chwyta część proksymalnego i odcinka sekcji dystalnej. Początkowo średnica pętli nie zmienia się, a następnie zwęża się i wypuszcza jony Na do przestrzeni pozakomórkowej. Tworząc osmozę, H2O jest zasysane pod ciśnieniem.

Zstępujące i wznoszące się kanały są pętlami. Obszar opadający o średnicy 15 μm składa się z nabłonka, w którym znajduje się wiele pęcherzyków pinocytotycznych. Wstępujące miejsce jest pokryte sześciennym nabłonkiem.

Pętle są rozłożone między korową i mózgową substancją. W tym obszarze woda przesuwa się w dół, a następnie powraca.

Na początku kanał dystalny dotyka sieci naczyń włosowatych w miejscu naczynia przywodzącego i wydalniczego. Jest raczej wąska i wyłożona gładkim nabłonkiem, a na zewnątrz gładka błona podstawna. Tutaj uwalniany jest amoniak i wodór.

Zbiorcze kanaliki

Zbiorowe rury nazywane są również przewodami Belliniego. Ich wewnętrzna podszewka to jasne i ciemne komórki nabłonkowe. Pierwszy reabsorbuje wodę i jest bezpośrednio zaangażowany w rozwój prostaglandyn. Kwas solny jest wytwarzany w ciemnych komórkach złożonego nabłonka, ma zdolność do zmiany pH moczu.

Zbiorcze kanaliki i przewody zbiorcze nie należą do struktury nefronu, ponieważ znajdują się nieco niżej w miąższu nerek. W tych elementach strukturalnych występuje pasywne zasysanie wody. W zależności od funkcjonalności nerek organizm reguluje ilość wody i jonów sodu, co z kolei wpływa na ciśnienie krwi.

Rodzaje nefronów

Elementy konstrukcyjne są podzielone w zależności od cech struktury i funkcji.

Kory korowe są podzielone na dwa typy - wewnątrzkorowe i super urzędowe. Liczba tych ostatnich wynosi około 1% wszystkich jednostek.

Cechy superformalnych nefronów:

  • mała objętość filtrowania;
  • położenie kłębuszków na powierzchni kory;
  • najkrótsza pętla.

Nerki składają się głównie z wewnątrzczaszkowych nefronów, ponad 80%. Znajdują się one w warstwie korowej i odgrywają główną rolę w filtracji pierwotnego moczu. Ze względu na większą szerokość tętniczek wydalniczych w kłębuszkach wewnątrzczaszkowych nefronów, krew dostaje się pod ciśnieniem.

Elementy korowe regulują ilość osocza. Z braku wody jest odbijany z przeciwstawnych nefronów, które są umieszczane w większych ilościach w rdzeniu. Wyróżniają się dużymi ciałkami nerkowymi o stosunkowo długich kanalikach.

Yuxtamedullary stanowi ponad 15% wszystkich nefronów narządu i tworzy ostateczną ilość moczu, określając jego stężenie. Ich osobliwością konstrukcji są długie pętle Henle. Niosące i prowadzące statki o tej samej długości. Z wychodzących pętli powstają, przenikające do rdzenia równolegle z Henlem. Następnie wchodzą do sieci żylnej.

Funkcje

W zależności od rodzaju nerki nerki spełniają następujące funkcje:

  • filtrowanie;
  • odwrotne ssanie;
  • wydzielanie.

Pierwszy etap charakteryzuje się wytwarzaniem pierwotnego mocznika, który jest dalej oczyszczany przez reabsorpcję. Na tym samym etapie użyteczne substancje są wchłaniane, mikro i makroelementy, woda. Ostatnim etapem powstawania moczu jest wydzielanie kanalikowe - powstaje mocz wtórny. Usuwa substancje, które nie są potrzebne organizmowi. Strukturalną i funkcjonalną jednostką nerki są nefrony, które są:

  • utrzymać równowagę wodno-solną i elektrolitową;
  • regulują nasycanie moczu składnikami biologicznie czynnymi;
  • utrzymać równowagę kwasowo-zasadową (pH);
  • kontrolować ciśnienie krwi;
  • usuwać produkty przemiany materii i inne szkodliwe substancje;
  • uczestniczyć w procesie glukoneogenezy (otrzymywanie glukozy ze związków nie będących węglowodanami);
  • prowokować wydzielanie pewnych hormonów (na przykład regulując ton ścian naczyń krwionośnych).

Procesy zachodzące w ludzkim nefronie pozwalają ocenić stan narządów układu wydalniczego. Można to zrobić na dwa sposoby. Pierwszym z nich jest obliczenie zawartości kreatyniny (produktu rozkładu białka) we krwi. Wskaźnik ten opisuje, ile jednostek nerek radzi sobie z funkcją filtrowania.

Praca nefronu może być również oceniana za pomocą drugiego wskaźnika - wskaźnika filtracji kłębuszkowej. Normalne osocze krwi i pierwotny mocz powinny być filtrowane z szybkością 80-120 ml / min. Dla ludzi w wieku dolnym limit może być normą, ponieważ po 40 latach komórki nerki obumierają (kłębuszki stają się znacznie mniejsze, a organizmowi trudniej jest w pełni filtrować ciecze).

Funkcje niektórych składników filtra kłębuszkowego

Filtr kłębuszkowy składa się z fenestrowanego śródbłonka naczyń włosowatych, błony podstawnej i podocytów. Między tymi strukturami znajduje się macierz mezangialna. Pierwsza warstwa spełnia funkcję filtracji zgrubnej, druga - eliminuje białka, a trzecia oczyszcza plazmę z małych cząsteczek niepotrzebnych substancji. Membrana ma ładunek ujemny, więc albumina nie przenika przez nią.

Osocze krwi w kłębuszkach jest filtrowane, a mezangiocyty podtrzymują swoją pracę - komórki macierzy mezangium. Struktury te pełnią funkcje skurczowe i regeneracyjne. Mezangiocyty odbudowują błonę podstawną i podocyty, i podobnie jak makrofagi absorbują martwe komórki.

Jeśli każda jednostka wykonuje swoją pracę, nerki funkcjonują jako skoordynowany mechanizm, a tworzenie się moczu przechodzi bez powrotu toksycznych substancji do organizmu. Zapobiega to gromadzeniu się toksyn, pojawieniu się obrzęków, nadciśnieniu i innych objawów.

Zaburzenia nefronu i ich zapobieganie

W przypadku zaburzeń czynnościowych i strukturalnych nerek dochodzi do zmian wpływających na pracę wszystkich narządów - zaburzenia równowagi wodno-solnej, kwasowości i metabolizmu są zaburzone. Przewód pokarmowy przestaje normalnie funkcjonować i mogą wystąpić reakcje alergiczne z powodu zatrucia. Zwiększa również obciążenie wątroby, ponieważ ten narząd jest bezpośrednio związany z eliminacją toksyn.

W przypadku chorób związanych z dysfunkcją transportową kanalików występuje jedna nazwa - tubulopatia. Są dwojakiego rodzaju:

Pierwszy typ to wrodzona patologia, druga to nabyta dysfunkcja.

Aktywna śmierć nefronów zaczyna się podczas przyjmowania leków, których skutki uboczne wskazują na możliwą chorobę nerek. Niektóre leki z następujących grup mają działanie nefrotoksyczne: niesteroidowe leki przeciwzapalne, antybiotyki, leki immunosupresyjne, przeciwnowotworowe itp.

Tubulopatie są podzielone na kilka typów (według lokalizacji):

Z całkowitą lub częściową dysfunkcją kanalików proksymalnych można zaobserwować fosfaturię, kwasicę nerkową, nadwzroczność moczową i glikozurię. Zaburzona reabsorpcja fosforanów prowadzi do zniszczenia tkanki kostnej, która nie jest przywracana podczas terapii witaminą D. Hiperacururia charakteryzuje się upośledzoną funkcją transportową aminokwasów, co prowadzi do różnych chorób (w zależności od rodzaju aminokwasu). Takie warunki wymagają natychmiastowej pomocy medycznej, a także dystalnej tubulopatii:

  • cukrzycowa woda nerkowa;
  • kwasica kanalikowa;
  • pseudohypoaldosteronizm.

Naruszenia są łączone. Wraz z rozwojem złożonych patologii, absorpcja aminokwasów z glukozą i reabsorpcja wodorowęglanów z fosforanami może jednocześnie maleć. W związku z tym pojawiają się następujące objawy: kwasica, osteoporoza i inne patologie tkanki kostnej.

Zapobiegaj pojawieniu się zaburzeń czynności nerek, prawidłowej diety, stosowaniu wystarczającej ilości czystej wody i aktywnego trybu życia. Konieczne jest skonsultowanie się ze specjalistą na czas w przypadku objawów zaburzeń czynności nerek (aby zapobiec przewlekłej postaci ostrej choroby).

Nie zaleca się przyjmowania leków (zwłaszcza na receptę z nefrotoksycznymi skutkami ubocznymi) bez recepty lekarza - mogą one również zaburzać funkcje układu moczowego.