Droga limfogenna zakażenia jest

Limfogenna transmisja infekcji.

Szlaki limfatyczne pełnią liczne funkcje w organizmie zwierząt i ludzi (wchłanianie, drenaż, pojemnościowy, immunologiczny, przerzutowy, homeostatyczny itp.).

Szczególnie zwiększa wartość układu limfatycznego w analizie uszkodzeń narządów i układów drogą limfogenną. Poprzez elementy strukturalne układu limfatycznego (naczynia włosowate limfatyczne, naczynia krwionośne, pnie, kanały, węzły) przenikają różne mikroby, wirusy, pierwotniaki, choroby odzwierzęce itp. W związku z tym rola łóżka limfatycznego i jego powiązań z sąsiednimi i oddzielnymi narządami jest wspaniała, zapewniając międzygrupowe kontakty limfatyczne z możliwym przenikaniem przez nie infekcji (posocznica, ropne zmiany chorobowe, róży itp.).

Ogromny arsenał informacji o roli układu limfatycznego w patologii zgromadził się. Jednak do ostatnich lat informacje te nie były usystematyzowane. Jednoznaczne znaczenie badań podstawowych, nie można nie zauważyć prawdziwej pomocy, jakiej oczekuje medycyna, w szczególności, w szczególności limfologii praktycznej od przedstawicieli obszarów podstawowych (Yu.F.Isokov, 1985).

Dane uzyskane przez anatomów i limfologów o cechach morfofunkcjonalnych struktur układu limfatycznego, o związku naczyń limfatycznych sąsiednich i odległych narządów, o miejscu gromadzenia limfy w chwili obecnej, nabierają nowego zrozumienia, ich znaczenie w limfologii i medycynie limfotropowej jest odczuwalne.

Od dawna te odkrycia w dziedzinie limfologii nie znalazły szerokiego zastosowania i obecnie odczuwane jest ich znaczenie i charakter dla każdego konkretnego systemu i narządu. To głęboka wiedza na temat ścieżek drenażu limfatycznego z różnych narządów i regionalnych węzłów chłonnych umożliwia rozsądne i racjonalne diagnozowanie, leczenie i zapobieganie wielu chorobom, gdzie patogeneza leży w szlaku limfogennym zakażenia, mikrobach, toksynach, przerzutach złośliwych komórek nowotworowych itp.

Problem leczenia procesów septycznych i zapalnych jest najważniejszym zadaniem lekarzy. Miejsce i rola układu limfatycznego w patogenezie sepsy polega na tym, że poprzez naczynia włosowate limfatyczne, naczynia postkapilarne, naczynia, węzły, pnie i kanały zakażenie generuje się w całym ciele, powodując zapalenie naczyń chłonnych, zapalenie węzłów chłonnych i ogniska przerzutowe. Jedną z najważniejszych funkcji układu limfatycznego jest detoksykacja i filtracja barierowa, resorpcja i drenaż bakterii, wirusów, toksyn, grzybów, roztworów koloidalnych, elektrolitów, cząstek molekularnych, białek, peptydów, emulsji lipidowych, hormonów, enzymów, produktów rozkładu komórek itp.. Pod tym względem lympologia, jako nowoczesna i obiecująca nauka stosowana, rozwiązuje złożone i liczne problemy patogenezy i leczenia sepsy. Ten ostatni jest spowodowany przez gronkowce, paciorkowce, pneumokoki, pseudomonas i pałeczki jelitowe, odżywki itp.

Sepsa jest powszechnym problemem zdrowotnym. Nie ma jednej kliniki, w której pacjenci nie mogliby mieć sepsy w procesie nowoczesnego badania i leczenia.

Problem sepsy jest problemem i organizacją. Można to rozwiązać jedynie poprzez zintegrowanie wysiłków klinicystów i organizatorów opieki zdrowotnej (2).

W ostatnich latach dożylne wstrzyknięcie leków, antybiotykoterapia endolimfatyczna, terapia limfotropowa i inne interwencje terapeutyczne (drenaż przewodu piersiowego, radioterapia i terapia węzłami laserowymi) były stosowane z dużym powodzeniem. Od ogniska zapalenia, mikroorganizmy poprzez naczynia limfatyczne przez naczynia limfatyczne wchodzą do regionalnych węzłów chłonnych, które pełnią ważną funkcję barierową, zarówno niespecyficzną (filtracja mikroorganizmów, fagocytoza), jak i immunologiczną (Yu.M. Lopukhin, 1981). I według K. Drinkera i in. (1934) 99% drobnoustrojów jest zatrzymywanych w węzłach chłonnych.

Rozwój morfologicznych aspektów nowoczesnej limfologii pozwala lekarzom kompetentnie i racjonalnie przeprowadzać diagnostykę, terapię i zapobieganie chorobom ropno-septycznym u ludzi. Szlaki limfatyczne zapewniają transport czynników zakaźnych, bakterii, wirusów, toksyn do różnych regionalnych węzłów chłonnych i sąsiednich organów. Znajomość anatomii, topografii, syntezy, szlaków limfatycznych i węzłów szkieletowych jest bardzo przydatna przy podawaniu leków (antybiotyków itp.) Wewnątrzmacicznie do grubości węzłów chłonnych (wewnątrznosowych).

W przypadku ropnego zapalenia toksyny pochodzące ze źródła, produkty rozpadu tkanek i czynniki zakaźne powodują reakcję zmieniających się naczyń limfatycznych. Powstaje pierwsza bariera limfatyczna, która charakteryzuje się puchnięciem śródbłonków i aktywacją ich funkcji makrofagów przez upośledzony przepływ limfy (4).

Szczegółowa i wszechstronna wiedza na temat anatomii i topografii regionalnych węzłów chłonnych pozwala lekarzom zidentyfikować nie tylko limfogenne drogi zakażenia, mikroorganizmy, źródła posocznicy, wirusy, toksyny, ale także ich przerzuty, biorąc pod uwagę międzyorganizacyjne zespoły limfatyczne w najbliższych i odległych narządach różnych jam, obszarów i narządów, co pozwala na terminowe i wysokiej jakości leczenie pacjentów i zapobieganie powikłaniom posocznicy, opracowanie skutecznych sposobów endofimfatycznej antybiotykoterapii sepsy i krostki orazheniyah; limfostymulacja, limfosorpcja, sorpcja limfoplazmy.

Zjawisko to jest zdeterminowane ogólnością patogenezy choroby i obejmuje obecność odpowiednich warunków do tworzenia procesu zakaźnego: 1) obecność pierwotnego ogniska septycznego związanego (stale lub okresowo) z naczyniem krwionośnym lub limfatycznym; 2) stała lub okresowa penetracja patogenu z pierwotnej zmiany do krwi; 3) krwiotwórcze rozprzestrzenianie się infekcji i powstawanie wtórnych ognisk septycznych (przerzutów), z których patogen może również dostać się do krwi; 4) acykliczny przebieg postępowy z powodu niezdolności organizmu do skutecznych odpowiedzi immunologicznych (5).

Penetrację i ropne septyczne zakażenia chłonnego kanału wyjaśnione anatomicznych i fizjologicznych funkcji, struktury komórek kapilarami chłonnych (o średnicy 30 do 200 mikrometrów), brak błony podstawnej dookoła limfatycznych kapilar (w przeciwieństwie do kapilar krwionośnych), szerokie pory mezhendotelialnye szczeliny nexus wgłobienie; limfotropowa natura niektórych bakterii i wirusów, różnica w ciśnieniu onkotycznym, w śródmiąższu i świetle naczyń włosowatych limfatycznych (2,3).

1. Akhmedov D.R. (red.) II Republikańska konferencja naukowa. Sepsa: aktualne problemy kliniki i eksperymentu. - Machaczkała, 1997. - 356 s.

2. Huseynow TS Zastosowane aspekty interorganizacji połączenia naczyń limfatycznych. - Machaczkała, wyd. dom. „Science”, 2006. - 84s.

3. Huseynow TS Limfologia etiud. - Machaczkała, wydawnictwo książkowe Dagestan, 1987. - 88 lat.

4. Konenkov V.I., Borodin Yu.I., Lyuborsky M.S. Limfologia. - Nowosybirsk, Manuscript Publishing House, 2012. - 1104с.

5. Titov V.V. Kluczowe aspekty diagnostyki, kliniki, patogenezy i leczenia sepsy w szpitalu chorób zakaźnych. Materiały ll Rep. naukowy i praktyczny conf. Sepsa - Machaczkała, 1997. - str. 189-190.

Przerzuty

Przerzuty - zdolność komórki nowotworowej do inwazji otaczających tkanek i przemieszczania się do różnych części ciała z utworzeniem wtórnych ognisk wzrostu guza.

Przerzuty nazywane są wtórnymi nowotworami w pobliskich i odległych narządach.

Przerzuty rozwijają się z niewystarczającym leczeniem lub z wykryciem guza w późniejszych stadiach.

Rozprzestrzenianie się komórek nowotworowych w całym organizmie jest następujące:

Szlak limfatyczny - komórki nowotworowe, wchodzące do przewodów limfatycznych, są przenoszone wraz z przepływem limfy do pobliskich (regionalnych) i odległych węzłów chłonnych.

Sposób hematogenny - rozprzestrzenianie się pierwotnych komórek nowotworowych z przepływem krwi. W ten sposób komórki nowotworowe z reguły wchodzą do odległych narządów (płuca, wątroba, kości szkieletu) i tworzą tam wtórne przerzuty nowotworu. Należy jednak zauważyć, że większość nowotworów złośliwych jest zdolnych do przerzutów zarówno w krwiotwórczy, jak i limfogenny sposób.

Innym objawem przerzutów jest tak zwane rozsiewanie mikroskopijnych guzów w otrzewnej. Zjawisko to można zaobserwować w guzach przewodu pokarmowego i narządów miednicy. Klinicznie może to objawiać się pojawieniem się wysięku krwotocznego - wodobrzusza.

Wodobrzusze - gromadzenie się płynu w jamie brzusznej.

Jama brzuszna i znajdujące się w niej narządy są pokryte specjalną cienką tkanką zwaną otrzewną. Zwykle otrzewna wydziela niewielką ilość płynu zaprojektowanego w celu ochrony narządów wewnętrznych przed sklejaniem się i zapewnienia swobodnego ruchu pętli jelitowej. Podczas procesów nowotworowych, z powodu rozprzestrzeniania się przerzutów do otrzewnej, dochodzi do naruszenia wchłaniania płynu do tkanki otrzewnej. Płyn wydzielany przez dotkniętą otrzewną gromadzi się i pojawia się wodobrzusze. Głównym objawem wodobrzusza jest wzrost jamy brzusznej z powodu nagromadzonego płynu w jamie brzusznej.

W związku z tym, w leczeniu wodobrzusza, przyczyna jest usuwana tak dalece, jak to możliwe, a nadmiar płynu jest usuwany przez specjalne nakłucie w przedniej ścianie brzucha w znieczuleniu miejscowym. Szlak limfogenny jest dobrze zbadany, więc dokładne i okresowe badanie węzłów chłonnych jest integralną częścią każdej wizyty onkologicznej. W przeciwieństwie do limfogennych przerzutów krwiotwórczych są zwykle odległe i wielokrotne. Najczęstszą lokalizacją przerzutów krwiotwórczych jest tkanka płuc.

Oddzielnie trzeba powiedzieć o wątrobie.
Wątroba jest miejscem powstawania przerzutów zarówno krwiotwórczych, jak i limfogennych.

Podsumowując powyższe informacje o metostazah!

Przerzuty są poważnym powikłaniem, w większości przypadków bardziej niebezpiecznym niż sam guz pierwotny.
Dlatego w przypadku wykrycia guza obowiązkowe jest przeprowadzenie następujących badań medycznych:

  • USG narządów jamy brzusznej i wątroby;
  • RTG klatki piersiowej;
  • Badanie węzłów chłonnych przez onkologa

Bardziej pouczające metody to tomografia komputerowa i diagnostyka PET, ale metody te nie zawsze są dostępne i są przeprowadzane tylko w wyspecjalizowanych ośrodkach. Mówiąc o przerzutach nowotworowych, konieczne jest omówienie czegoś takiego jak nawrót złośliwego guza.

Nawrót nowotworu to wznowienie wzrostu guza w tym samym miejscu z pozostałych komórek po leczeniu. Nawroty mogą wystąpić z dwóch powodów. Przeprowadzono albo niewystarczająco skuteczne i całkowite leczenie, albo powtórny wzrost rozpoczął się od innych pojedynczych komórek nowotworowych, które wcześniej się nie ujawniły.

Sposoby rozprzestrzeniania się infekcji

Zapobiegaj przenikaniu i rozwojowi różnych infekcji, każda osoba może przede wszystkim znać główne niebezpieczeństwa, które czekają na każdym kroku i sposoby ich rozprzestrzeniania. Źródłami infekcji są siedliska i aktywność życiowa mikroorganizmów.

Rodzaje infekcji

Istnieją dwa rodzaje źródeł zakażenia - egzogenne i endogenne. W pierwszym przypadku mówimy o źródłach, które znajdują się poza ciałem ludzkim, w drugim - o czynnikach, które znajdują się w ciele pacjenta.

Z kolei egzogenne źródła infekcji obejmują:

  • Pacjenci z chorobami ropno-septycznymi;
  • Zwierzęta;
  • Przewoźnicy Bacillus.

Nie zapominaj, że dla osłabionego organizmu potencjalnym zagrożeniem są nie tylko ekspresjonowane mikroorganizmy chorobotwórcze, ale także warunkowo patogenne, które stanowią integralną część różnych ludzkich tkanek i narządów, ale w pewnych okolicznościach stają się źródłem choroby. Taka mikroflora występuje również na obcych przedmiotach, które otaczają osobę.

Czasami osoba nie może zachorować sama, ale być nosicielem wirusów, czyli nosicielem bakterii. W tym przypadku infekcja prawdopodobnie rozprzestrzeni się zarówno na słabych, jak i zdrowych ludzi, aczkolwiek w różnym stopniu.

W rzadkich przypadkach zwierzęta działają jako źródło infekcji egzogennej.

Mikroflora chorobotwórcza przenika do organizmu człowieka w następujący sposób:

  • Drogą powietrzną;
  • Kroplówka;
  • Kontakt;
  • Implantacja;
  • Kałowo-ustny;
  • Pionowy.

1. Dzięki rozprzestrzenianiu się infekcji drogą powietrzną, mikroorganizmy atakują człowieka z otaczającego powietrza, w którym są zawieszone lub złożone z cząstek pyłu. Osoba wdychająca może zostać zarażona dowolną chorobą, która może zostać przekazana w ten sposób.

2. Pod wpływem kroplowej metody rozprzestrzeniania się infekcja oznacza przenikanie do rany patogenów, które są zawarte w małych kroplach wydzielin z górnych dróg oddechowych. Ale mikroorganizmy dostają się do tego środowiska od zarażonej osoby, gdy kaszlą, rozmawiają i kichają.

3. Mówiąc o ścieżce kontaktu infekcji, chodzi o przenikanie drobnoustrojów przez rany i uszkodzoną skórę przez bezpośredni kontakt. W ten sposób możliwe jest zarażenie za pomocą instrumentów chirurgicznych i kosmetycznych, dóbr osobistych i publicznych, odzieży i tak dalej.

4. W przypadku zakażenia implantacyjnego patogeny wnikają do organizmu ludzkiego w przypadku różnych operacji, które polegają na pozostawieniu ciał obcych w ciele. Mogą to być materiały do ​​szycia, syntetyczne protezy naczyniowe i sztuczne zastawki serca, rozruszniki serca itp.

5. Zakażenie kałowo-doustne polega na przeniknięciu zakażenia do organizmu człowieka przez przewód pokarmowy. Patogenna mikroflora może przedostać się do żołądka przez niemyte ręce, brudną i zanieczyszczoną żywność, wodę i glebę.

6. W pionowej metodzie rozprzestrzeniania się infekcji rozumie się przenoszenie wirusów z matki na płód. W tym przypadku ludzie najczęściej mówią o zakażeniach HIV i wirusowym zapaleniu wątroby.

Zakażenie endogenne wywołuje chorobę od wewnątrz lub z powłoki ciała ludzkiego. Jego główne ogniska obejmują:

  • zapalenie warstwy pokrywającej - nabłonek: karbunki, czyraki, egzema, ropne zapalenie skóry;
  • ogniskowe zakażenia przewodu pokarmowego: zapalenie trzustki, próchnica, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie pęcherzyka żółciowego;
  • infekcje dróg oddechowych: zapalenie tchawicy, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie stawów, ropień płuc, rozstrzenie oskrzeli, zapalenie zatok czołowych;
  • stany zapalne układu moczowo-płciowego: zapalenie jajowodów i jajników, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie cewki moczowej, zapalenie miedniczki;
  • ogniska nieznanych infekcji.

Zakażenie endogenne prowadzi się takimi metodami, jak kontakt, krwiotwórczy i limfogenny. W pierwszym przypadku bakterie mogą przedostać się do rany z pobliskich powierzchni skóry z nacięć chirurgicznych, z otworów odsłoniętych narządów wewnętrznych podczas operacji lub z miejsca zapalenia poza obszarem chirurgicznym. Takie szlaki zakażenia jako krwiotwórcze i limfogenne oznaczają przenikanie wirusów do rany przez naczynia limfatyczne i krwionośne ze źródła zapalenia.

Zakażenie szpitalne

Koncepcja infekcji szpitalnej pojawiła się w latach 70. i 80. XX wieku, ponieważ częstość występowania infekcji spowodowanych przez wysoce patogenne szczepy mikroorganizmów, które krążą w instytucjach medycznych, podczas gdy praktycznie nie występuje poza nimi, jest częsta. Szczepy te zostały utworzone przez wybranie najbardziej dostosowanych mikroorganizmów odpornych na antybiotyki, przenoszących się od chorych pacjentów do personelu szpitalnego i odwrotnie. Takie mikroorganizmy obejmują: E. coli, Staphylococcus aureus, Proteus, Pseudomonas bacillus, peptococci, bakteroidy, a także grzyby. Z definicji WHO, HIV i wirusowe zapalenie wątroby w szpitalach są również określane jako tego typu rozprzestrzenianie się.

Zbiorniki na zakażenia szpitalne to:

  • skóra;
  • włosy;
  • łóżko chore;
  • kombinezony personelu;
  • jama ustna;
  • jelito (kał).

Głównym sposobem przenoszenia zakażeń w szpitalach jest kontakt, chociaż wcześniej był uważany za powietrze.

Niestety, niemożliwe jest całkowite wykluczenie możliwości zakażenia drogą szpitalną, ale dzisiaj opracowano szereg środków, które pomagają znacznie zmniejszyć ryzyko zachorowalności.

Zaobserwowano, że im bardziej pacjent lub pracownik przebywa w szpitalu, tym większe jest ryzyko infekcji. Dotyczy to zwłaszcza pacjentów z chorobami ropno-septycznymi. Zakażenia szpitalne częściej rozwijają się u pacjentów, którzy są zmuszeni pozostać w szpitalnym łóżku przez długi czas i są ograniczeni w ruchu.

W wielu krajach rozwiniętych prowadzone jest stałe monitorowanie bakteriologiczne patogenów szpitalnych. Po wykryciu pewnych mikroorganizmów podejmowane są odpowiednie środki zapobiegawcze w celu rozprzestrzeniania infekcji.

Pytania

Pytanie: Co to jest niebezpieczna chlamydia?

Jakie jest niebezpieczeństwo chlamydii?


Większość pacjentów wierzy, że chlamydia jest stosunkowo łagodną chorobą układu moczowo-płciowego, która rzadko prowadzi do poważnych powikłań. Po części opinię tę tłumaczy fakt, że zakażenie chlamydiami jest podatne na przewlekły przebieg bez ostrych objawów i objawów. Pacjent nie odczuwa dyskomfortu i nie chodzi do lekarza przez długi czas, nawet jeśli podejrzewa, że ​​istnieją pewne problemy.

Jednak ten stosunek do chlamydii jest bardzo niebezpieczny. Faktem jest, że choroba ma tendencję do powolnego postępu i stopniowego rozwoju ciężkich zaburzeń. Czasami nie obserwuje się widocznych objawów (wypływ z cewki moczowej, ból podczas oddawania moczu), a już występują poważne zmiany w narządach. Wynikiem tego są ciężkie powikłania, które wymagają poważnego leczenia.

Powikłania, które mogą wystąpić, gdy chlamydia jest zaniedbywana, to:
1. procesy bliznowate i klejące;
2. uogólnienie infekcji;
3. naruszenie funkcji rozrodczych;
4. powikłania podczas ciąży;
5. uszkodzenie rogówki (z chlamydiowym zapaleniem spojówek).

Blizny i zrosty.

W końcowym etapie cyklu życiowego chlamydii dochodzi do zniszczenia komórek nabłonkowych, w którym wcześniej rozmnażał się pasożytniczy mikroorganizm. W przypadku braku leczenia taki cykl powtarza się wiele razy w ciągu lat, co prowadzi do poważnego uszkodzenia błony śluzowej dróg moczowych. Powstawanie kolagenu, białka tkanki łącznej o zwiększonej sile, staje się naturalną reakcją organizmu na takie uszkodzenia. W wyniku tego dochodzi do pogrubienia ścian cewki moczowej i utraty ich elastyczności.

U pacjenta takie zwyrodnienie błony śluzowej obfituje w następujące zaburzenia:

  • zatrzymanie moczu;
  • przewlekły ból podczas oddawania moczu;
  • zaburzenia seksualne;
  • zaburzenia miesiączkowania u kobiet;
  • skłonność do łączenia innych infekcji narządów płciowych.

Ponadto, jeśli chlamydia zaczyna rozprzestrzeniać się z prądem limfy do jamy miednicy, może to spowodować proces klejenia. On z kolei zwiększa ryzyko ciąży pozamacicznej i niepłodności.
Zrosty narządów miednicy, jak również zmiany bliznowate cewki moczowej, wymagają dodatkowego leczenia chirurgicznego, nawet po pomyślnym usunięciu zakażenia.

Uogólnienie infekcji.

Generalizacja oznacza rozprzestrzenianie się infekcji na kilka różnych narządów i układów. W przypadku chlamydii, w przeważającej większości przypadków, główny nacisk położony jest na układ moczowo-płciowy. Stamtąd chlamydia może rozprzestrzeniać się na kilka sposobów, co prowadzi do różnych komplikacji.

Dobrze wiadomo o następujących sposobach rozprzestrzeniania się chlamydii w organizmie:

  • Hematogenny sposób. Hematogenna droga zakażenia polega na przenoszeniu bakterii patogennych z krwią. Teoretycznie w ten sposób chlamydia może dostać się do prawie wszystkich narządów i tkanek. Najczęściej stają się wątrobą (perihepatitis), płucami (chlamydialne zapalenie płuc), stawami. Rzadziej może to wpłynąć na serce, nerki lub wyściółkę mózgu. Gdziekolwiek jest chlamydia, głównym zaburzeniem jest powolna zmiana bliznowata błon śluzowych i nabłonka.
  • Droga limfogenna. W szlaku limfogennym patogen jest transportowany przez naczynia limfatyczne w obszarze anatomicznym. W chlamydiach na organy miednicy małej wpływa droga limfatyczna.
  • Kanałowa ścieżka. Gdy szlak kanału rozprzestrzenia się, patogen wznosi się przez naturalne otwory organizmu. Przykładami powikłań, które mogą wynikać z takiego uogólnienia zakażenia, jest chlamydiowe zapalenie gruczołu krokowego (zapalenie gruczołu krokowego), zapalenie błony śluzowej macicy (zapalenie błony śluzowej macicy) lub zapalenie jajowodu (zapalenie jajowodów). Jeśli na etapie tych powikłań nie zostaną podjęte żadne działania, początek niepłodności jest możliwy.
  • Ścieżka zanieczyszczenia. Przez zanieczyszczenie rozumie się przenoszenie i rozprzestrzenianie się infekcji z powodu nieprzestrzegania zasad higieny osobistej. Najczęściej przenoszenie następuje z błony śluzowej narządów płciowych do błony śluzowej oczu. Rezultatem jest chlamydiowe zapalenie spojówek.

Zaburzenia rozrodczości.

Ponieważ chlamydia wpływa głównie na układ moczowo-płciowy, najczęstsze są powikłania wpływające na funkcje rozrodcze organizmu. Jednocześnie mężczyźni i kobiety cierpią z powodu podobnych problemów niemal jednakowo.

Niepłodność może wystąpić w przypadku zakażenia chlamydią następujących narządów:

  • gruczoł krokowy;
  • pęcherzyki nasienne;
  • nasieniowody;
  • błona jądrowa;
  • błona śluzowa macicy;
  • jajowody.

Najczęściej kluczowym zaburzeniem narządowym jest powoli postępujące zmiany bliznowate, które ostatecznie prowadzą do utraty funkcji.

Powikłania ciąży.

Zakażenie chlamydiami jest szczególnie niebezpieczne dla kobiet w wieku rozrodczym. Wynika to z możliwego początku ciąży. W chlamydiach układu moczowo-płciowego choroba przy braku odpowiedniego leczenia i kontroli medycznej wpływa na przebieg ciąży w prawie 70% przypadków.

Typowe powikłania ciąży z chlamydią to:

  • poród przedwczesny;
  • infekcja przedporodowa płodu (infekcja przed porodem);
  • śródporodowe zakażenie płodu (zakażenie podczas porodu);
  • wady wrodzone;
  • śmierć płodu i poronienie (obserwowane bardzo rzadko).

Zmiany rogówkowe.

Jeśli mówimy o izolowanym chlamydialnym zapaleniu spojówek, to brak leczenia może prowadzić do zmian bliznowatych na rogówce. Jest to przednia część twardej skorupy oka, przez którą światło dostaje się do siatkówki. W przypadku jego wad wizja może być znacznie zmniejszona. Jeśli nie doprowadzi to pacjenta do lekarza, zakażenie chlamydiami może rozprzestrzenić się na inne błony oka i doprowadzić do nieodwracalnej ślepoty.

Ponadto chlamydia zawsze stwarza niebezpieczeństwo zarażenia innych ludzi. Jego diagnoza i leczenie są niezwykle ważne dla zmniejszenia występowania tej patologii w populacji. Według niektórych źródeł, obecnie zakażenie chlamydiami w różnych postaciach występuje u 6 do 20 procent osób w wieku rozrodczym. Tak więc chlamydia jest nie tylko indywidualnym zagrożeniem powikłań dla każdego pacjenta, ale jest również niebezpieczna z punktu widzenia dalszego rozprzestrzeniania się epidemiologicznego.

O zgodzie

23.09.2018 admin Komentarze Brak komentarzy

Dla rozwoju choroby zakaźnej główną rolę odgrywają następujące czynniki: obecność dawki zakaźnej i brama wjazdowa. Dawka zakaźna to minimalna liczba patogennych mikroorganizmów, które mogą powodować rozwój choroby, a brama wlotowa to tkanka, przez którą patogen wchodzi do ludzkiego ciała. Koncepcja trasy transmisji jest ściśle związana z miejscem penetracji czynnika sprawczego.

Istnieją patogeny, które mogą przedostać się tylko przez niektóre bramy (na przykład odrę lub różyczkę), inne mogą przedostać się przez różne bramy, a kliniczne objawy choroby będą zależeć od miejsca ich penetracji (gronkowiec, różne formy wąglika).

Następujące czynniki odgrywają rolę w przenoszeniu choroby:

  • źródło infekcji
  • mechanizm i ścieżka transmisji patogenu,
  • podatność organizmu na rozwój procesu zakaźnego.

W niektórych chorobach drugi czynnik jest wykluczony, a zakażenie następuje bezpośrednio od noszącego podczas seksu lub przez pocałunek.

Jakie mogą być źródła infekcji

Źródłem zakażenia jest naturalny gospodarz patogennych mikroorganizmów, które powodują chorobę, z której choroba jest przenoszona na zdrowych ludzi. Eksperci identyfikują dwa rodzaje źródeł choroby.

  1. Anthroponotic - źródłem jest chora osoba lub nosiciel choroby, która nie ma objawów klinicznych.
  2. Choroby odzwierzęce - w tym przypadku źródłem zakażenia są zwierzęta domowe, czasem ptaki.

Zakażenie jest możliwe poprzez kontakt ze zwierzętami.

Jaki jest mechanizm przenoszenia infekcji?

Mechanizmy przenoszenia są ewolucyjnie ustalonym zestawem metod, które zapewniają przejście żywego patogenu z chorego lub zakażonego nosiciela na zdrową osobę.

Mechanizm zakażenia może być endogenny (wewnętrzny) i egzogenny (zewnętrzny), w zależności od tego, gdzie znajduje się patogen i jakie są czynniki jego przenoszenia.

Proces przenoszenia agenta za pomocą mechanizmu egzogenicznego przebiega w trzech etapach:

  • izolacja czynnika wywołującego chorobę od gospodarza;
  • znalezienie patogenu w środowisku przez pewien czas, inny dla każdej choroby;
  • penetracja zdrowego ciała.

Każda choroba ma swój własny mechanizm infekcji, który zależy od lokalizacji patogenów w ciele, bramy wejściowej infekcji i czynników jej przenoszenia.

Endogennym mechanizmem zakażenia jest wprowadzenie potogenu do uszkodzonej tkanki ze zmian chorobowych w organizmie. Istnieje również koncepcja autoinfekcji (samozakażenia), gdy patogeny są przenoszone przez osobę, na przykład, z jamy ustnej na powierzchnię rany.

Od momentu uwolnienia patogenu z organizmu pacjenta przez pewien czas w środowisku, wszystkie obiekty, które pomagają mu przejść do zdrowego organizmu, nazywane są drogami transmisji lub czynnikami rozprzestrzeniania się infekcji.

Metody rozprzestrzeniania się infekcji mechanizmem endogennym

W endogennym mechanizmie transmisji istnieją dwa typy ognisk zakażenia, z których rozprzestrzeniają się na inne narządy i układy - jawne (ropień, flegma, przewlekłe zapalenie migdałków lub zapalenie zatok) i ukryte (przewlekła choroba zakaźna nerek, stawów).

W zależności od sposobu rozprzestrzeniania się infekcji istnieją trzy sposoby przesyłania:

  • rozprzestrzeniać się w krwiobiegu - droga krwiotwórcza,
  • limfogenne - patogeny rozprzestrzeniane przez przepływ limfy,
  • kontakt - przenikanie bakterii do ciała z otaczających tkanek kontaktu, to znaczy z bezpośrednim kontaktem.

Aby wykluczyć endogenne rozprzestrzenianie się procesu zakaźnego, konieczne jest szybkie zbadanie lekarza i leczenie wszystkich chorób przewlekłych.

Egzogenne metody infekcji

Gdy mikroorganizmy dostają się do organizmu z zewnątrz, można wyróżnić następujące metody transmisji patogenów:

  • pionowy - od matki do dziecka,
  • pozioma - od zdrowej osoby do pacjenta,
  • sztuczny - sztuczny.

W pionowym trybie dystrybucji choroby są przenoszone z matki na płód w czasie ciąży (w transplantacji lub w macicy). Możliwe jest również rozprzestrzenianie się infekcji podczas porodu lub laktacji (poprzez mleko matki podczas karmienia).

Najczęściej HIV, syfilis lub wrodzone zapalenie wątroby są przenoszone na noworodki od matek w sposób pionowy. W chorobach takich jak syfilis lub AIDS młodym matkom zabrania się dawania dziecku mleka z piersi od pierwszych dni.

W horyzontalnym sposobie rozprzestrzeniania się choroby istnieją naturalne sposoby przekazywania i sztuczne lub sztuczne.

Naturalne sposoby rozprzestrzeniania się choroby

Istnieje kilka głównych sposobów rozprzestrzeniania się infekcji, które można łączyć (na przykład kałowo-doustne z kontaktem)

Przenoszenie aerozolu w powietrzu - patogen jest uwalniany do powietrza i może przedostać się do ciała zdrowej osoby w następujący sposób:

  • aerozol lub powietrze, w którym najmniejsze krople śliny zawierające czynniki chorobotwórcze dostają się do powietrza, ten sposób rozprzestrzeniania się jest charakterystyczny dla odry, ospy wietrznej i grypy;
  • unoszące się w powietrzu - mikroorganizmy i wirusy zawarte w ślinie, podczas kaszlu, dostają się do powietrza i osiadają na cząstkach pyłu, które następnie trafiają do ludzkiego ciała, w ten sposób zarażona jest błonica i szkarłat.

Ponieważ wszystkie choroby rozprzestrzeniają się w ten sposób, pocałunek może również spowodować infekcję.

Kałowo-doustna metoda przenoszenia patogenu - patogenne mikroorganizmy są uwalniane do środowiska (woda lub gleba) i przekazywane ludziom przez brudne ręce, z zanieczyszczoną żywnością lub napojem.

  • pokarmowa metoda dystrybucji - droga kałowo-doustna, w której patogeny wchodzą do produktów (na skórę warzyw, owoców lub jagód, mleka, jaj lub mięsa), metoda ta jest charakterystyczna dla czerwonki, salmonellozy, infekcji jelitowych (mleko matki nie może być czynnikiem infekcyjnym rozsiewanie kałowo-doustne));
  • transmisja przenoszona drogą wodną - forma kałowo-ustna, w której patogen wchodzi do wody, występuje u cholery, wirusowego zapalenia wątroby typu A, duru brzusznego i gorączki paratyfusowej.

Aby uniknąć infekcji metodą kałowo-doustną, ręce należy dokładnie umyć, aby nie używać brudnych warzyw i owoców, a nie pić wody z otwartych źródeł.

Kontakt z gospodarstwem domowym - drobnoustroje są uwalniane do środowiska, a następnie rozprzestrzeniają się przez wszelkie przedmioty gospodarstwa domowego (ręczniki, naczynia), patogeny shigellozy, czerwonki, infekcje jelitowe są przenoszone metodą kontaktową. Pocałunek może być również przyczyną rozprzestrzeniania się takich chorób.

Wśród infekcji rozprzestrzeniających się metodą kontaktu z gospodarstwem domowym wyróżniały się dwie inne grupy:

  • te, w których zakażenie następuje poprzez bezpośredni kontakt z chorym przez pocałunki, seks (w tym kontakt ustny), ślinę;
  • te, które są przekazywane przez kontakt przez ręce lub różne przedmioty (w tym instrumenty medyczne).

Aby w domu, w którym wykryto przypadek ostrej infekcji jelitowej, wykluczyć zakażenia dziecka przez mleko matki (lub raczej podczas karmienia), przed każdym karmieniem należy potraktować ręce środkiem antyseptycznym i umyć piersi mydłem.

Transmisja przenoszona - zakażenie następuje po kontakcie z nosicielem choroby (częściej jej gospodarzem biologicznym), można zidentyfikować następujące typy wektorów:

  • specyficzne - owady i zwierzęta, które przenoszą jeden rodzaj zakażenia (pchły niosą zarazę, komary - malaria),
  • niespecyficzne (muchy, karaluchy) - na łapach mogą występować czynniki powodujące wszelkie choroby, które mają wpływ na jedzenie i otwarte napoje (soki, mleko).

Transmisja seksualna - zakażenie przez kontakt ze śliną i innymi płynami biologicznymi podczas seksu (w tym seks jednopłciowy i kontakt ustny), rzadziej pocałunkiem (jeśli jeden partner jest nosicielem, a drugi ma błonę śluzową w ustach). Zakażenia przenoszone przez ślinę, krew, śluz, nasienie podczas seksu to choroby weneryczne, HIV i zapalenie wątroby.

Jak unikać chorób

Sztuczny lub sztuczny sposób zakażenia

Zakażenie występuje podczas różnych procedur medycznych, możliwe jest odróżnienie metody zakażenia od kontaktu z krwią i inhalacji.

Przy rozprzestrzenianiu się zakażeń krwi:

  • droga pozajelitowa - przenoszenie zakażenia odbywa się podczas różnych manipulacji związanych z uszkodzeniem integralności skóry i błon śluzowych podczas interwencji chirurgicznych, zastrzyków, manipulacji diagnostycznych;
  • przeszczep - podczas przeszczepiania różnych narządów;
  • transfuzja - podczas transfuzji krwi i jej składników.

Zatem możemy założyć, że sztuczna droga zakażenia łączy przekazywanie i kontakt-gospodarstwo domowe. Jakie infekcje są przenoszone sztucznie - HIV, wirusowe zapalenie wątroby typu B i C, a także inne choroby, których czynnik sprawczy jest zlokalizowany we krwi, ślinie i innych płynach biologicznych człowieka.

Źródła i drogi rozprzestrzeniania się patogenów

Źródłem patogenów są siedliska i reprodukcja drobnoustrojów chorobotwórczych. W odniesieniu do ciała pacjenta rozróżnia się źródła egzogenne i endogenne. Egzogenne są poza ciałem, tj. drobnoustroje przedostają się do ciała (lub rany) ze środowiska zewnętrznego. Źródła endogenne znajdują się wewnątrz ciała, a mikroby rozprzestrzeniają się po wewnętrznych ścieżkach.

Mechanizmy i wzory egzogennej transmisji drobnoustrojów są badane przez naukę epidemiologii. Zgodnie z jego podstawami istnieją cztery sposoby przenoszenia patogenów: pokarmowy, powietrzny, kontaktowy, przenoszony i pionowy.

Drogi pokarmowe (kałowo-doustne) są zwykle przenoszone przez infekcje jelitowe, które nie mieszczą się w zakresie chirurgów. Jednocześnie niektóre infekcje jelitowe mogą prowadzić do powikłań, które wymagają przebiegu chirurgicznego (perforacja wrzodu jelitowego w duru brzusznym).

Drogi oddechowe zakażenia polegają na przenoszeniu zarazków z pyłem (pyłem powietrznym) lub rozpylaniem śliny podczas kaszlu i kichania, ropą itp. (w powietrzu). Ta droga ma ogromne znaczenie w chirurgii bezpośredniej i pośredniej (gdy plamy i kurz osiadają na instrumentach operacyjnych i opatrunkach) infekcji ran chirurgicznych.

Ścieżka kontaktu jest przeprowadzana przez dotknięcie rany zainfekowanego obiektu (instrumentu, rąk, materiału opatrunkowego, ciał obcych). Typem zakażenia kontaktowego, które występuje głównie w chirurgii, jest droga implantacji zakażenia, która występuje, gdy ciała obce (niejałowe lub zakażone podczas operacji) ciała obce (szwy, protezy naczyniowe, więzadła i stawy) są umieszczane w tkance.

Drogą przenoszenia patogenów jest rozprzestrzenianie się drobnoustrojów w dowolnym środowisku biologicznym pacjenta lub nosiciela bakterii (krew, osocze), który wchodzi bezpośrednio do ośrodka wewnętrznego wrażliwego organizmu. Owady ssące krew (malaria) lub produkty krwiopochodne (wirusowe zapalenie wątroby, HIV, kiła) mogą działać jako przekaźnik. Ta droga zakażenia jest szczególnie ważna w chirurgii, ponieważ personel stale pracuje w kontakcie z potencjalnie zainfekowanymi mediami biologicznymi (krew, wydzielina z rany, ropa itp.) I częściej niż w innych dziedzinach medycyny stosuje się transfuzje krwi i jej leki.

Pionową drogą zakażenia jest przenoszenie patogenu z matki na płód. Obecnie pytanie jest najbardziej istotne w przypadku chorób, takich jak zakażenie HIV i wirusowe zapalenie wątroby.

Źródłem endogennej infekcji są ogniska ostrych i przewlekłych procesów zakaźnych oraz saprofityczna flora jelit, jamy ustnej, dróg oddechowych. Istnieją trzy sposoby endogennego rozprzestrzeniania się: kontakt, krwiotwórczy i limfogenny.

Ścieżka kontaktu jest realizowana, gdy zaburzona jest anatomiczna integralność narządu lub obszaru, w którym znajduje się źródło patogenów - fuzja partycji powięziowych przez ropę, perforacja ściany pęcherzyka żółciowego lub wyrostka robaczkowego podczas zapalenia, otwarcie ropy lub światła jelita podczas operacji.

Szlaki limfogenne i krwiotwórcze są realizowane przez przenikanie drobnoustrojów z pierwotnego ogniska septycznego do krwi lub limfy. Kiedy reaktywność organizmu zostaje zachowana, mikroby w tych środowiskach umierają, ale jeśli odporność zostanie uszkodzona lub masywne wysoce patogenne drobnoustroje dostaną się do krwi lub limfy, możliwe jest, że rozprzestrzenią się one w organizmie z utworzeniem wtórnych ognisk septycznych.

W latach 70. i 80. XX wieku pojawiła się nowa koncepcja epidemiologii - zakażenia szpitalne (szpitalne, szpitalne). Termin ten zaczął oznaczać choroby zakaźne i powikłania wywołane przez wysoce patogenne szczepy mikroorganizmów krążące wewnątrz instytucji medycznych i praktycznie nie występujące poza nimi. Szczepy te powstały w wyniku wyboru najbardziej przystosowanych (tj. Zjadliwych) drobnoustrojów odpornych na antybiotyki, które są przenoszone od pacjentów z personelem i odwrotnie. Po pierwsze, mikroorganizmy można było łatwo zidentyfikować za pomocą standardowych upraw tlenowych: Staphylococcus aureus, E. coli, Pseudomonas aeruginosa, Proteus. W ostatnich latach stwierdzono, że do ich liczby należy dodać dużą liczbę beztlenowców (bakteroidów, peptokoków) i grzybów. Zgodnie z definicją WHO szpitalne przypadki wirusowego zapalenia wątroby i zakażenia HIV powinny być również uważane za zakażenia szpitalne.

Zbiorniki zakażeń szpitalnych to:

Skóra Staphylococcus występuje na skórze w 10–20% (czasami do 40%) personelu i pacjentów w szpitalu. W 30% połogu, piątego dnia po urodzeniu, skóra jest zaludniona przez gronkowca. E. coli wykryto u 13-21% pacjentów iu b - 9% personelu.

Włosy Poprzez typowanie fagowe ustalono, że w przypadku zakażenia rany pooperacyjnej włosy są częściej rezerwuarem gronkowcowym niż nosogardzieli i skóry.

Łóżko chore. Zgodnie z wynikami badań bakteriologicznych patogenne drobnoustroje wysiewa się w ponad 90% przypadków przy pomocy ściółki. Wymagana jest regularna, terminowa zmiana pościeli (patrz poniżej); dezynfekcja (sucha obróbka cieplna) materacy i poduszek po każdym użyciu; stosowanie materacy z materiałów niehigroskopijnych.

Pielęgniarki kombinezony. Wykryto do 80% Staphylococcus aureus. Kombinezon powinien być zmieniany co najmniej 2-3 razy w tygodniu. Mycie odzieży roboczej powinno uwzględniać potrzebę dezynfekcji. W krajach rozwiniętych gospodarczo zabrania się prania odzieży roboczej w domu.

Jama ustna Wśród pacjentów liczba nosicieli gronkowców w gardle może osiągnąć 65%.

Jelito. W kale pacjentów w placówkach medycznych wykrywa się głównie enterowirusy, Salmonella, enteropatogenne Escherichia coli, grzyby Candida. Pseudomonas aeruginosa jest wydalany u zdrowych ludzi w 1-3% przypadków.

Zgodnie z nowoczesnymi koncepcjami, główną drogą przenoszenia czynników sprawczych zakażeń szpitalnych jest kontakt (wcześniej uważano, że jest przenoszony drogą powietrzną). Nie istnieją specyficzne metody zapobiegania i kontroli zakażeń szpitalnych. Jednak zidentyfikowane czynniki ryzyka pomagają zoptymalizować środki zapobiegawcze.

W chirurgii w ⅓ przypadkach ich rozwój wiąże się z zastosowaniem procedur inwazyjnych do celów diagnostycznych lub terapeutycznych (Frolenko SI, 2001).

Ryzyko zakażeń szpitalnych wzrasta wprost proporcjonalnie do długości czasu przebywania pacjenta w szpitalu. Dotyczy to zwłaszcza pacjentów z chorobami ropno-septycznymi.

Rozwój zakażeń szpitalnych przyczynia się do długiego pobytu pacjentów w spoczynku w łóżku, ograniczenia aktywności ruchowej.

Wybór szczepów opornych na antybiotyki występuje szczególnie szybko przy niekontrolowanym stosowaniu środków przeciwbakteryjnych.

W większości krajów rozwiniętych gospodarczo, aw ostatnich latach oraz w niektórych instytucjach medycznych naszego kraju, prowadzony jest stały monitoring bakteriologiczny czynników sprawczych zakażeń szpitalnych. Jeśli istnieją wskazania (zaawansowane operacje, osłabieni pacjenci itp.), Leki przeciwdrobnoustrojowe są przepisywane do celów profilaktycznych, na które wrażliwe są patogeny zakażeń szpitalnych zidentyfikowane w danym momencie (Strachunsky LS, 2000).

194.48.155.252 © studopedia.ru nie jest autorem opublikowanych materiałów. Ale zapewnia możliwość swobodnego korzystania. Czy istnieje naruszenie praw autorskich? Napisz do nas | Opinie.

Wyłącz adBlock!
i odśwież stronę (F5)
bardzo konieczne

Główne źródła i drogi zakażenia

Aby skutecznie zapobiegać przenikaniu infekcji do rany i ciała pacjenta, konieczne jest przede wszystkim poznanie jej źródeł i sposobów rozprzestrzeniania się. Pod źródłem infekcji rozumie się siedlisko, rozwój, rozmnażanie mikroorganizmów. W odniesieniu do ciała pacjenta (rannego) zwykle rozróżnia się dwa główne rodzaje źródeł infekcji - egzogenne i endogenne. Egzogenne - są to źródła, które znajdują się poza ciałem pacjenta. Źródła endogenne znajdują się w ciele pacjenta.

Głównymi źródłami egzogennymi są: 1) pacjenci z chorobami ropnymi, 2) nosiciele bakterii, 3) zwierzęta. Należy pamiętać, że nie tylko bakterie chorobotwórcze, ale także warunkowo patogenne i saprofityczne, które mogą znajdować się na otaczających obiektach, mogą stanowić zagrożenie dla pacjenta chirurgicznego. Od pacjentów lub nosicieli bakterii mikroorganizmy dostają się do środowiska ze śluzem, plwociną, ropą i innymi wydzielinami. Rzadziej źródłami zakażeń chirurgicznych są zwierzęta. Z otoczenia zewnętrznego infekcja może przedostać się do organizmu na kilka sposobów - powietrzem, kroplami, kontaktem, implantem.

1. Drogi oddechowe. Mikroorganizmy są uwalniane z otaczającego powietrza, gdzie są swobodnie zawieszone lub zaadsorbowane na cząstkach pyłu. Powietrze, jako środek przenoszenia, odgrywa ważną rolę, zwłaszcza w salach operacyjnych, oddziałach intensywnej opieki medycznej i oddziałach intensywnej opieki medycznej.

2. Ścieżka ściekowa. Patogeny zawarte w najmniejszych kropelkach wydzieliny z górnych dróg oddechowych wnikają do rany i dostają się do powietrza podczas rozmowy, kaszlu, kichania.

3. Ścieżka kontaktu. Mikroorganizmy przedostają się przez przedmioty, które stykają się z raną podczas operacji lub innych manipulacji (ręce chirurga, instrumenty, opatrunki itp.);

4. Droga implantu. Patogeny dostają się do tkanek organizmu, jeśli celowo zostawiają tam obcy materiał (materiał na szwy, metalowe pręty i płytki, sztuczne zastawki serca, syntetyczne protezy naczyniowe, rozruszniki serca itp.).

Zakażenie endogenne uważa się za wewnątrz ciała lub na jego powłoce. Głównymi ogniskami zakażeń endogennych są: 1) procesy zapalne nabłonka powłokowego (czyraki, pęcherzyki, ropne zapalenie skóry, wyprysk itp.); 2) ogniskowe zakażenie przewodu pokarmowego (próchnica zębów, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie halang, zapalenie trzustki itp.); 3) zakażenie dróg oddechowych (zapalenie stawów, zapalenie zatok, zapalenie tchawicy, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, rozstrzenie oskrzeli, ropnie płuc); 4) zapalenie dróg moczowo-płciowych (zapalenie miedniczki i zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie cewki moczowej, salpingoophoritis); 5) ogniska nieznanej (kryptogennej) infekcji.

Główne sposoby infekcji endogennej to: kontakt, krwiotwórczy, limfogenny. Podczas ścieżki kontaktu mikroorganizmy mogą dostać się do rany: od powierzchni skóry w pobliżu nacięcia chirurgicznego, od światła narządów otwartych podczas interwencji (na przykład z jelita, żołądka, przełyku itp.), Z ogniska zapalenia znajdującego się w obszarze operacyjnym. W szlakach krwiotwórczych lub limfogennych mikroorganizmy z ognisk zapalnych znajdujących się poza obszarem operacji wchodzą do rany przez naczynia krwionośne lub limfatyczne.

Aby skutecznie zwalczać infekcję, konieczne jest jej przeprowadzenie na wszystkich etapach: źródłem zakażenia - ścieżką zakażenia - jest ciało pacjenta.

ZAKAŻENIE SZPITALNE (DOMOWE)

Zakażenie szpitalne (szpitalne) jest chorobą zakaźną spowodowaną zakażeniem pacjenta, która wystąpiła podczas jego pobytu w szpitalu. Obecnie rozwój choroby ropno-septycznej spowodowanej infekcją wewnątrzszpitalną jest uważany za powikłanie jatrogenne, ponieważ wiąże się z niedoborami i błędami w działalności pracowników medycznych.

Zakażenie szpitalne (szpitalne) jest poważnym problemem współczesnej chirurgii. Pomimo poprawy technik aseptycznych i pojawienia się nowoczesnych silnych środków antyseptycznych, do tej pory całkowicie nie można uniknąć ropnych powikłań septycznych. Wynika to z faktu, że infekcja szpitalna ma wiele funkcji.

Po pierwsze, patogeny są zazwyczaj warunkowo chorobotwórczymi mikroorganizmami.

Po drugie, patogeny są odporne na podstawowe środki antyseptyczne.

Po trzecie, wybuchy ropnych chorób septycznych mogą wystąpić z podobnym obrazem klinicznym, z powodu pojedynczego szczepu mikroorganizmów.

Po czwarte, rozwija się częściej u osłabionych pacjentów.

Współczesne zakażenia wewnątrzszpitalne w klinikach chirurgicznych powodują różne mikroorganizmy, które czasami są oporne na antybiotyki (szczepy Staphylococcus aureus, Pseudomonas bacillus, Proteus, Escherichia coli, Klebsiella, grzyby Candida itp.); KLUSYCZNE przejawiają się głównie syndromem ropienia i zmian septycznych. Źródłem zakażeń szpitalnych w szpitalach chirurgicznych są pacjenci z ostrymi i przewlekłymi postaciami chorób ropno-septycznych lub bezobjawowymi nosicielami drobnoustrojów chorobotwórczych (w tym personelu medycznego). Te ostatnie mają ogromne znaczenie, biorąc pod uwagę, że rozprzestrzenianie się patogenów zakażeń szpitalnych odbywa się głównie drogą powietrzną i powietrzną (ręce, bielizna, opatrunki, instrumenty, sprzęt itp.).

Obszary zwiększonego zagrożenia zakaźnego to oddziały i oddziały chirurgiczne, „brudne” obszary oddziałów operacyjnych: pralnie i toalety, prysznice i umywalki w szpitalach ogólnych, zwłaszcza w oddziałach dziecięcych i oddziałach intensywnej opieki medycznej.

Opracowano kompleks środków sanitarnych i higienicznych mających na celu identyfikację i izolację źródeł zakażenia i przerywanie dróg transmisji w celu zapobiegania i kontroli rozprzestrzeniania się zakażenia wewnątrzszpitalnego. Oprócz innych środków obejmuje on terminowe wykrywanie nosicieli bakterii i rehabilitację przewlekłych ognisk infekcji, stosowanie wysoce skutecznych metod dezynfekcji rąk personelu medycznego, przetwarzanie otaczających przedmiotów (pościel, miękki sprzęt, obuwie, naczynia itp.), Które mają znaczenie epidemiologiczne w mechanizmie transmisji szpitalnej infekcje. Praktycznie walka z zakażeniami szpitalnymi to świadome zachowanie i bezkompromisowa kontrola we wszystkich oddziałach szpitala, zwłaszcza w oddziałach chirurgicznych, najściślejsze wdrażanie środków mających na celu utrzymanie higieny szpitalnej, antyseptyki i aseptyki.

Działania podejmowane w celu zwalczania zakażeń wewnątrzszpitalnych obejmują skrócenie czasu pobytu w szpitalu i wczesne wypisanie pacjentów do leczenia ambulatoryjnego.

ZAPOBIEGANIE ZAKAŻENIU POWIETRZA I UPADKU

Infekcja przenoszona drogą powietrzną powoduje 10% przypadków zakażenia u pacjentów chirurgicznych. Aby temu zapobiec, stosuje się zestaw środków, w tym środki organizacyjne związane ze specyfiką pracy oddziałów chirurgicznych i całego szpitala oraz środki mające na celu zmniejszenie zanieczyszczenia powietrza przez mikroorganizmy i zniszczenie bakterii już w nim obecnych.

Skuteczność środków zapobiegania zakażeniom przenoszonym drogą powietrzną w jednostkach chirurgicznych i jednostkach operacyjnych zależy od ich urządzenia i sprzętu, organizacji pracy w nich i wdrażania środków mających na celu zmniejszenie zanieczyszczenia powietrza przez drobnoustroje i zniszczenie istniejących bakterii. Szczególnie ważne są środki organizacyjne, są one decydujące.

Chłoniak ziarnowy weneryczny - choroba pod numerem 4

Weneryczny pachwinowy węzeł chłonny jest jedną z dawno znanych chorób przenoszonych drogą płciową. Początkowo należał do endemicznych infekcji i był rozpowszechniany głównie wśród mieszkańców regionów tropikalnych i subtropikalnych - w Ameryce Południowej i Środkowej, Południowej i Azji Południowo-Wschodniej. Jednak ze względu na ogólną tendencję do migracji populacji, pachwinowe limfogranulomy zaczęły pojawiać się w bardziej północnych krajach. Jest również znany jako czwarta choroba weneryczna i Duran-Nicolas-Favre.

Etiologia

Weneryczny ziarniniak chłonny to chlamydialna infekcja anthroponotic. Jego patogenem jest Chlamydia trachomatis. Co więcej, choroba ta jest wywoływana przez zakażenie tylko serotypami L1, L2 i L3, reszta prowadzi do rozwoju innych form chlamydii.

Chlamydie są wewnątrzkomórkowymi obligatoryjnymi pasożytami, które są pośrednimi między bakteriami i wirusami. Są pozbawieni mitochondriów i dlatego nie są zdolni do pełnego funkcjonowania poza ciałem gospodarza. Ich reprodukcja odbywa się przy użyciu zasobów i organelli zainfekowanej komórki, a uwolnieniu nowo utworzonych ciał drobnoustrojów towarzyszy nieodwracalne zniszczenie zewnętrznej błony.

W niekorzystnych warunkach i w środowisku chlamydie przekształcają się w stabilne formy sporicopodobne z gęstą skorupą. Jednocześnie mogą pozostawać w cytoplazmie zainfekowanej komórki przez długi czas, a nawet być transmitowane, gdy są podzielone. W tej formie pasożyt nie jest wrażliwy na środki przeciwbakteryjne i nie jest rozpoznawany przez układ odpornościowy gospodarza. Powoduje to, że skłonność do zakażenia chlamydiami do przewlekłego nawrotu choroby i możliwość występowania objawów o niskiej symptomach.

Chlamydia jest na ogół tropikalna do komórek nabłonkowych błon śluzowych układu moczowo-płciowego. Dlatego w większości przypadków służą jako miejsce wejścia tych mikroorganizmów i jako obszar pierwotnego ogniska zakaźnego. Ale czynniki sprawcze ziarniniaka wenerycznego dobrze się rozmnażają w regionalnych węzłach chłonnych. To jest przyczyną rozwoju typowego obrazu klinicznego tej choroby wenerycznej z wyraźną proliferacją limfatyczną.

Epidemiologia: jak dochodzi do zakażenia?

Chlamydialny ziarniniak chłonny przenoszony jest głównie poprzez kontakty seksualne. Ale przypadki zakażenia są również opisywane w bliskich codziennych kontaktach, a nawet pośrednio, zazwyczaj poprzez przedmioty codziennego użytku zanieczyszczone wydzielinami. Możliwa jest transmisja pionowa - od matki do płodu, głównie podczas porodu.

Źródłem zakażenia jest osoba już zakażona, bez względu na rodzaj i nasilenie objawów. A osoby z pierwotnymi i wymazanymi formami choroby mają ogromne znaczenie w rozprzestrzenianiu się limfogranulomatozy płciowej. Najczęściej są to kobiety, co tłumaczy się trudnościami z wczesną autodiagnozą z powodu ukrytej lokalizacji pierwotnych zmian.

Podobnie jak w przypadku wszystkich chorób przenoszonych drogą płciową, narządy moczowo-płciowe są zwykle bramami wejściowymi do limfogranulomatozy pachwinowej. U mężczyzn jest to głowa penisa i cewki moczowej, u kobiet, błona śluzowa sromu i pochwy, część pochwy szyjki macicy. A dla osób ćwiczących nawrót odbytu odbyt staje się miejscem zakażenia. W przypadku kontaktów orogenitalnych wargi, język, błona śluzowa jamy ustnej i część ustna gardła stają się bramami wejściowymi. Możliwe i przezskórne zakażenie, szczególnie w obecności czynników predysponujących.

Chłoniak ziarnowy weneryczny nie jest chorobą wysoce zaraźliwą i pod tym względem jest znacząco gorszy od kiły i rzeżączki. Chlamydia nie przenika przez nienaruszoną skórę i błony śluzowe. Dlatego czynniki zwiększające ryzyko infekcji obejmują:

  • obecność niespecyficznego zapalenia sromu i pochwy (dla kobiet);
  • inne powiązane choroby przenoszone drogą płciową;
  • mikrotraumy błon śluzowych - pojawiają się, na przykład, z dość agresywnym stosunkiem seksualnym, niewielką ilością wydzielanego smaru śluzowego;
  • powtarzający się i regularny kontakt seksualny z partnerem zakażonym chlamydią, co przyczynia się do zwiększonego stężenia patogenu na powierzchni błon śluzowych.

Niedobory odporności o dowolnym pochodzeniu zwiększają prawdopodobieństwo wystąpienia choroby, zwłaszcza tych, którym towarzyszy spadek aktywności odporności komórkowej i miejscowej.

Osoby z częstymi zmianami partnerów seksualnych i okazjonalne połączenia mają dość wysokie ryzyko infekcji (zwłaszcza jeśli odmawiają stosowania indywidualnych zabezpieczeń barierowych).

Patogeneza

Po pokonaniu bariery błony śluzowej lub skóry, patogen ulega tak zwanej rewersji, przechodząc od nieaktywnej zewnątrzkomórkowej formy zarodnikowej do wegetatywnej wewnątrzkomórkowej. Jednocześnie zaczyna wykorzystywać zasoby energetyczne komórki gospodarza i rozpoczyna replikację swojego materiału genetycznego. W procesie reprodukcji powstaje wiele pośrednich ciał drobnoustrojowych, które można przekształcić w formy zarodnikowe.

Po zniszczeniu zewnętrznej błony zakażonej komórki chlamydia córki przechodzi do przestrzeni pozakomórkowej, rozprzestrzeniając się na peryferie i głęboko do tkanek. Wkrótce, w miejscu początkowej penetracji infekcji, powstaje ognisko zapalne ze strefą zniszczenia i puchnięcia leżących poniżej warstw. Ma niewielkie rozmiary i jest zwykle podatny na samozniszczenie, z leczeniem tkanek bez widocznych blizn.

Po pokonaniu bariery podstawowych warstw błony śluzowej lub skóry chlamydia zaczyna rozprzestrzeniać się głównie w sposób limfogenny. Tak więc wpadają do regionalnych węzłów chłonnych, gdzie osiadają i nadal mnożą się wykładniczo. Jeśli bramą wejściową jest błona śluzowa odbytnicy, odnotowuje się masywne zapalenie tkanki limfatycznej odbytniczej i okołoodbytniczej.

Ale dla pojawienia się odpowiednich objawów tego etapu konieczne jest zgromadzenie pewnej liczby ciał drobnoustrojów i aktywnej limfoproliferacji. Towarzyszy temu zapalenie naczyń chłonnych i zapalenie zakrzepowo-zatorowe, wkrótce dołącza się zapalenie okołonaczyniowe i zapalenie węzłów chłonnych.

Początkowo stan zapalny węzłów chłonnych i po prostu powiększają się. Następnie w ich grubszych obszarach pojawiają się rosnące i wypełnione ropą ogniska zniszczenia. To tworzy dymienicę, która ostatecznie przebija się przez skórę. Otaczające tkanki są również zaangażowane w stan zapalny. Dlatego zaatakowane węzły chłonne są otoczone obrzękiem i zrostami, są one łączone ze sobą, tworząc całe konglomeraty.

Obraz kliniczny

Weneryczny pachwinowy węzeł chłonny

Penetracji patogenu do komórek błon śluzowych nie towarzyszą żadne subiektywne zmiany. Pierwsze objawy ziarniniaka wenerycznego pojawiają się po zakończeniu okresu inkubacji. Mają one jedynie charakter lokalny i często nie prowadzą do zmian samopoczucia i zatrucia o istotnym znaczeniu klinicznym.

Początkowo w miejscu zaszczepienia patogenu pojawia się pojedyncza grudka lub krosta. Szybko owrzodzi z utworzeniem erozji powierzchniowej lub małego wrzodu na lekko opuchniętej podstawie. Ale nie ma oczywistej infiltracji leżących poniżej tkanek, temperatura ciała jest zwykle normalna. Wraz z lokalizacją głównego elementu na ścianie cewki moczowej mogą pojawić się objawy niezbyt wyraźnego zapalenia cewki moczowej. W przypadku uszkodzeń szyjki macicy i kanału szyjki macicy u kobiet nie wyklucza się powstawania zapalenia szyjki macicy ze skąpym wydzieliną z pochwy. Taka pierwotna wada powierzchniowa goi się niezależnie i nie prowadzi do powstania blizny.

Już pod koniec pierwszego etapu choroby można wykryć oznaki początkowej regionalnej limfadenopatii. Ale wyraźna porażka węzłów chłonnych pojawia się zwykle w ciągu 1-2 miesięcy po debiucie choroby.

Typowe objawy zaawansowanego stadium wenerycznego ziarniniaka chłonnego obejmują:

  1. Postępujące zapalenie pachwinowych węzłów chłonnych z tworzeniem się pęcherzyków. Znacznie się zwiększają (czasami osiągając wielkość jaja kurzego), stają się bolesne, guzowate i gęste, i są stopniowo przylutowywane do siebie. Często występuje objaw bruzdy, gdy gęste więzadło pachwinowe wydaje się dzielić konglomerat limfoidalny na dwie części. Możliwe jest również zapalenie węzłów chłonnych kości udowej, jelita krętego i miednicy.
  2. Obrzęk i naciek otaczających tkanek. Skóra nad powierzchniowymi węzłami chłonnymi staje się napięta, niebieskawa, stopniowo traci ruchliwość.
  3. Tendencja do ropienia i pęcherzyków przełomowych, która prowadzi do powstawania nawracających przetok, przetok.
  4. Obecność powszechnych objawów zatrucia w postaci złego samopoczucia, podgorączkowego. Możliwe jest dodanie reaktywnej artropatii, rumienia wielopostaciowego.

W przypadku odbytniczej postaci choroby występują dolegliwości tenesmus, ropne wydzieliny z odbytu, ból krocza. Istnieje dość szybka utrata masy ciała, ciężkie zatrucie.

Co może prowadzić do ziarniniaka chłonnego wenerycznego?

Izolowane uszkodzenie chlamydii pachwinowych węzłów chłonnych można uznać za raczej korzystną formę choroby. Przecież powstająca dymienica znajduje się w rzeczywistości pod skórą i szybko się przebija. Ponadto wyraźny wzrost pachwinowych węzłów chłonnych szybko prowadzi pacjentów do lekarza.

Ale ta sytuacja nie jest tak powszechna. W znacznej części przypadków powstaje miedniczno-odbytnicza postać choroby, co daje pacjentom największy dyskomfort. Co więcej, jest w stanie rozwijać się u kobiet, które stosują się do tradycyjnych kontaktów seksualnych. Jest to możliwe, jeśli patogen jest wprowadzany głównie do górnych części pochwy, a następnie infekuje małe włókno miednicy przy udziale jego części pararektalnej.

Rozprzestrzenianie się procesu zapalnego i aktywne niszczenie zaatakowanych tkanek prowadzi do powstawania przewlekłego ropnego zapalenia kończyn dolnych, ropni tkanki miednicy małej, przetok odbytniczych. Praca narządów miednicy jest zaburzona, a intoksykacja wzrasta. Proces ten jest stopniowo rozwiązywany poprzez tworzenie grubych, deformujących się blizn, zwężeń, przewlekłych przetok o złożonych przejściach. Czasami rozwija się bliznowata niedrożność odbytnicy. Takie powikłania występują zwykle po 1,5-2 latach od wystąpienia choroby i nazywane są zespołem anogenitorenalnym.

Zapalenie i późniejsze bliznowacenie dużych węzłów chłonnych często prowadzi do wyraźnych zaburzeń drenażu limfatycznego z kończyn dolnych i zewnętrznych narządów płciowych. Jednocześnie rozwija się uporczywy obrzęk limfatyczny, którego nasilenie może osiągnąć stopień słoniowatości. Powstaje wtórna zastój żylny, zaczyna się zapalenie żyły, zaczyna się deformacja żylaków żył powierzchownych w nogach.

Przy niskiej reaktywności immunologicznej chlamydia może rozprzestrzeniać się nie tylko limfogennie, ale także krwiotwórczo. Takie uogólnienie infekcji prowadzi do powstawania odległych rozsianych ognisk, znacznie waży i komplikuje przebieg choroby.

Diagnostyka

Diagnoza chlamydialnego limfogranuloma obejmuje:

  1. Identyfikacja typowego obrazu klinicznego.
  2. Bezpośrednia mikroskopia oderwanych od otwartych pęcherzyków z barwieniem biomateriałami według Romanovsky-Giemsa lub Machiavelli. Kryterium diagnostycznym jest wykrywanie zaokrąglonych wewnątrzkomórkowych wtrąceń.
  3. Przetestuj za pomocą immunofluorescencyjnych mikrosfer. Gdy ta mikroskopia ulega wydaleniu, które traktuje się roztworem przeciwciał monoklonalnych i fluorescyny.
  4. CSC w sparowanych surowicach, ta analiza staje się dodatnia zwykle 2-4 tygodnie po zakażeniu. Miano 1:64 uważa się za diagnostyczne, podczas gdy obecną infekcję potwierdza jej wzrost co najmniej 4 razy w ciągu 2 tygodni. Technika ta jest obecnie uznawana za najtańszy, a zarazem całkiem niezawodny sposób na potwierdzenie chłoniaka ziarnistego wenerycznego.
  5. ELISA z przeciwciałami monoklonalnymi.
  6. PCR.

Przeprowadza się także ogólne kliniczne badanie krwi, które pozwala wykryć oznaki zapalenia i wtórną niedokrwistość. Obecność przetok w kroczu i narządach miednicy może wymagać diagnostyki rentgenowskiej w celu wyjaśnienia ścieżek patologicznych.

Przy potwierdzaniu rozpoznania ziarniniaka chlamydialnego wszyscy partnerzy seksualni, z którymi pacjent miał kontakt w ciągu ostatnich 30 dni, podlegają badaniu. Ponadto pacjent musi wykluczyć wszystkie inne choroby przenoszone drogą płciową.

Leczenie

Leczenie ziarniniaka wenerycznego opiera się na terapii przeciwbakteryjnej. Jednocześnie powinien trwać co najmniej 21 dni, co tłumaczy się koniecznością zniszczenia zarówno wegetatywnych, jak i „uśpionych” form patogenu. Leki z pierwszej linii wyboru to doksycyklina i erytromycyna. Ponadto często przepisuje się terapię witaminową, angioprotektory, środki enzymatyczne.

Skuteczność leczenia ocenia się za pomocą testów kontrolnych. Wszyscy partnerzy seksualni, którzy mieli kontakt z pacjentem w ciągu ostatnich 30 dni, również otrzymują leki przeciwbakteryjne.

Istniejące przetoki i przetoki są poddawane zabiegom chirurgicznym w celu całkowitej reorganizacji. Ropne pęcherzyki, które nie zostały jeszcze opróżnione, otwierają się lub aspirują, a jeśli to konieczne, narzuca się drenaż. Po wyeliminowaniu patogenu i ulgi w aktywnym zapaleniu, problem leczenia chirurgicznego zostaje rozwiązany. Może być skierowany do resekcji i zamknięcia pozostałych fragmentów przetoki, przywrócenia drożności odbytu, eliminacji dużych deformacji bliznowatych.

Prognoza

Odpowiedź immunologiczna w ziarniniaku chłonnym wenerycznym jest głównie komórkowa i jest ostatnio tworzona i nie jest wystarczająco skuteczna. Wytworzone specyficzne przeciwciała nie są w stanie wywrzeć znaczącego wpływu na przebieg choroby, co tłumaczy się głównie wewnątrzkomórkowym położeniem patogenu. Wszystko to powoduje tendencję chlamydialnego limfogranuloma do skomplikowanego przebiegu. W związku z tym nieodpowiednia intensywność leczenia lub nawet brak jakiejkolwiek terapii w większości przypadków prowadzi do powstania ciężkich powikłań naciekowo-wrzodowych w obszarze miednicy.

W odróżnieniu od innych form zakażenia chlamydiami, chłoniak ziarniniakowy może ostatecznie sam się rozwiązać. Ale nawet w tym przypadku pacjenci nie zawsze mają do uniknięcia konsekwencje w postaci poważnych deformacji bliznowatych, przetok, zwężeń.

Ta infekcja jest całkiem dobrze uleczalna. A im wcześniej rozpocznie się leczenie, tym lepszych wyników można się spodziewać. Początek terapii przeciwdrobnoustrojowej w początkowej fazie choroby prowadzi do całkowitego wyleczenia pacjenta i pozwala uniknąć tworzenia się pęcherzyków i blizn.

Opóźniona choroba pozostawia trwającą całe życie odporność, nie opisano powtarzających się przypadków zakażenia.

Zapobieganie ziarniniakowi wenerycznemu nie różni się od ostrzeżenia wszystkich innych chorób przenoszonych drogą płciową.